İstisna, kaideyi her zaman bozmaz ama
İnsanın fıtratıdır, her kirpik değer kaşa
Saltanatı yaşarken hayat döner drama
Ya kendisi tökezler, ya teker gelir taşa

Nesneyi özel kılan çehresi, rengimidir?
Bir elmanın yarısı öbürün dengimidir?
Yarışı bitiren şey, yenilgi, yengimidir?
Kibir denen melanet her an bastırır yaşa

Örümcekler, ağını sanat aşkıyla örmez
Kargalar, yavrusunu şahin gibi de görmez
Söz tecrübeyle doğar, boş laf menzile ermez
Pervasız atılan taş er ve geç düşer başa!

İki kapısı vardır dünya denen bu hanın
Bir yanın dona çeker, kora düşer bir yanın
Değeri bilinmeli güzel geçen her anın
Gün gelip kaybolacak göze düşen temaşa

Aslı var mı bilinmez, sözdeki filan falan
Seni de inandırır uydurduğun bir yalan
Önde giden ne ilktir, ne son arkada kalan
Dinden önce imandır yaşamak baştanbaşa

Alibaba, bu handa kalan yok herkes gider
Bilene gün hediye, bilmeyene can heder
Öteyi bilen var mı, tecrübe kaç pul eder?
Sen hak ile Hakk’ı bil beden gelmeden tuşa