Bir zamanlar… bir bahçem vardı benim
Güller açardı, rüzgâr sen kokardı

Bağ-ı hüsnün gülleri soldu bir akşam
Dallarımda neşe vardı, şimdi hüzün var
Saçlarında sakladığım o rüzgâr sustu
Bir yangın düştü içime, küle döndü yar

Bir zaman gülerdi kalbim seninle
Şimdi sessiz, şimdi viran

Giden ömürden gitti
Giden gönülden gitti
O güzel günler bir masal oldu
Aşk dediğin eski bir soru
Ufkumda hazan rüzgârı doldu
Kalbim…
Seninle açmış yarım bir koru
İçimde yüreğim kül oldu

Bir çay bardağında kaldı sıcaklığın
Bir mendilde kokun hâlâ saklı durur
Zaman geçer derler, geçmiyor inan
Her hatıran içimde sessizce vurur

Dönsen mi dersin…
Dönmesen mi…
Bilmem ki hangisi daha zor
Ama zaman…
Ah o zaman yok mu…
Hiç kimseyi geri getirmiyor

Giden ömürden gitti
Giden gönülden gitti
O güzel günler bir hayal oldu
Aşk dediğin yorgun bir soru
Ufkumda hazan gölgesi doldu
Kalbim…
Seninle açmış yarım bir koru

Ve ben hâlâ o bahçede
Kuruyan güllere bakarım…
Belki bir gün
Yeniden açarlar diye…