Daha bu yaşta “eskiler çok güzeldi” demeye başladık ya…
Bir şeyler eksildi demek ki, tam yerinden, sessizce.

Ne zaman bu kadar yorulduk biz?
Hangi ara kalabalıkların içinde yalnız kalmayı öğrendik?
Hangi gülüşümüz yarım kaldı da
Artık kahkahalarımız bile temkinli çıkıyor ağzımızdan?

Oysa bir zamanlar
Hiçbir şeyimiz yokken bile her şeyimiz vardı.
Bir sokak yetiyordu mutlu olmaya,
Bir selam günümüzü değiştirmeye,
Bir çift göz, dünyayı unutturmaya…

Şimdi her şey elimizin altında,
Ama hiçbir şey kalbimize dokunmuyor.
Konuşuyoruz mesela, uzun uzun…
Ama kimse kimseyi gerçekten duymuyor.

Bir fotoğraf karesine sıkışmış gibi yaşıyoruz,
Gülüyoruz ama içimizden değil,
Seviyoruz ama korkarak,
Gidiyoruz ama hep biraz kalmış gibi.

En acısı da ne biliyor musun?
Daha yolun başındayken yorulmuş olmak…
Daha hayatın ortasında,
Geçmişe özlem duymak.

Bir şarkı çalıyor bazen,
Bir koku, bir rüzgar…
Ve bir anda içimizde bir çocuk uyanıyor;
Koşmak isteyen,
İnanmak isteyen,
Hiç kırılmamış gibi sevmek isteyen…

Ama sonra susuyor o çocuk.
Çünkü büyümek dedikleri şey,
Biraz da vazgeçmekmiş meğer.

Şimdi biz,
Gençliğini sırtında taşıyan ihtiyarlar gibiyiz.
Gözlerimizde hatıralar,
Dilimizde “eskiler”…

Ve en acı cümle dilimizin ucunda:
“Eskiden daha güzeldi her şey…”

Oysa belki de
Eskiden biz daha güzeldik.
#MehmetYETEK
#geceyebirşarkıbırakalım