Sessiz kadınlar var…
Kalabalıkların içinde bile kendi içine çekilen,
kimse fark etmeden eksilen,
ama kimsenin omzuna da yük olmayan…

Onlar artık anlatmaz;
çünkü bir zamanlar anlattıklarında
yarım dinlenmiş, yanlış anlaşılmışlardır.
Bu yüzden kelimeleri içlerinde büyütür,
duyulmayan cümlelerle yaşarlar.

Bir zamanlar içinden taşan neşe,
şimdi derin bir sükûta dönüşmüştür.
Gülüşleri vardır hâlâ…
ama eskisi gibi değil;
artık sadece “iyiyim” demenin başka bir yolu.

Gözleri çok şey söyler aslında,
ama bakmasını bilene…
çünkü her bakışında
yarım kalmış bir hikâye gizlidir.

Gündüzleri güçlü görünürler,
hayata karışır, görevlerini eksiksiz yaparlar.
Kimse onların içinden geçen fırtınayı bilmez.
Geceleri ise
kimsenin bilmediği bir yalnızlığa çekilirler.

Yorulmuşlardır…
ama vazgeçmemişlerdir.
Kırılmışlardır…
ama kimseye kırıklarını göstermemişlerdir.

Saçlarına düşen beyazlar
yaşın değil, yaşanmışlığın izidir.
Dökülen gözyaşları
zayıflığın değil, sabrın taşmasıdır.

Ve o kadınlar…
Hâlâ dimdik dururlar.
Kimseye eyvallah etmeden,
kendi doğrularından sapmadan.

Onları farklı kılan güzellikleri değil,
kolay yıkılmayışlarıdır.
Sevdi mi tam sever,
ama kırıldı mı sessizce uzaklaşır.

Mutluluk mu…
En çok onların hakkı.
Çünkü en çok onlar
içlerinde kopan fırtınaları
dışarıya hissettirmeden yaşamayı öğrenmiştir.

#MehmetYETEK