‎Bak uçuşuyor mavi kelebekler
‎Gözlerim kısık kısık ufuklara bakıyor
‎Güneş ışıkları ılık ılık gölden çekiliyor
‎Bir düğüm bir boğum boğazımda dolaşıyor
‎Göz çukurlarımın zemini yaş
‎Elmacık kemiklerim küf tutmuş
‎
‎Parmak uçlarımda acıya ait kıymıklar dolu
‎Taş ocağında övütülür gibi ezik sızılarım
‎Matemlerim dualarımla bitimsiz savaşta
‎Savaş anı kaçan mazlum gibi çaresizliğim
‎Nerden geldiği belirsiz mızraklar gibi
‎Dolu dolu yağıyor gökten şimdi hasretliğin
‎
‎Nasıl bir deprem zelzelesi dinmez sinede
‎Enkazı yok dünya sanki çökmüş omuzlarda
‎Kara peçeli bir bulut dolaşıyor semada
‎Uğultusuyla canda ruh kaçıyor rüzgârında
‎Çin seddi gibi insan eliyle yapılmış
‎Tüm kainatı söyle nasılda senden ibaret ettin
‎
‎Hissederken saçlarının uhrevî yumuşaklığını
‎Bu gece gökyüzünde tan yerinde bak birşey saklı
‎Senin olan bir şey fakat kalbimin sırrı
‎Biliyor musun bembeyaz bir kar tanesi
‎Güneş olabilir yada çığlık çığlığa sevdam da
‎Gece ve gündüz müsün söyle yoksa
‎Gözlerimin gördüğü dönüp duran yörünge mi?
‎
‎Sesimin senli kelimeleriyle
‎Ateşten gömleği giyiniyorum
‎Susuyorum bir kere hep kere
‎Ve yine sana susuyorum
‎Kalbimin penceresinde ki
‎Kuşları ürkütürüm diye
‎Bu gece de dünyadan uzak
‎Kapalı pencerelerde başımı dayayıp
‎Tek sana yine sana yakınım düşlerimde bile
‎
‎Düşüyor içimin derinlerine ansızın kokun
‎Hangi yöne dönse bedenime dokunur sükunetin
‎Kalabalık bir şehrin ortasında yalnızlık gibi
‎Nerde olursam olayım sadece seninleyim
‎Fırtınaları ağır yıldırımlar düşüyor şimdi
‎Karlar erimeden kış dahada sert olmadan
‎Hakkın bile kulu affettiği yücelikte
‎Vuslatınla taçlandır artık seni özleyen dağlarımı...
‎
‎Erhan Çuhadar