‎​Sessizce süzülür sema katında
‎Taşır kainatı dertli ruh atında
‎Görünmez bir mühür can beratında
‎Varlığın içinde yokluğu sezip
‎​Gözyaşı deryası dökülür yere
‎Akıtmaz yaşını her bir kederden
‎Süzülür ruhundan o ince perdeden
‎Dilsiz feryatlarla dünyayı gezip
‎Uçmaya yine umudu olup
‎Dünyaya kanat çırpınışları ile
‎Yön verdiğini bilir misin
‎
‎​Güneşi kıskandırır mahzun duruşun
‎Hükmü yok gönlümde fani kurşunun
‎Esiri olmuşum o son vuruşun
‎Sabır dağlarını aşkıyla kazıp
‎​Yedi iklim geçer bir tek ah ile
‎Düşmez dillerinden o tek şah ile
‎Yanar bu yüreğim siyah ile
‎Kaderin ağını çözüp sessizce
‎​Koca bir evren senin bir bakışın ile
‎
‎Ruhuma işleyen o zor nakışın
‎Zemheri ayında can yakışın
‎Hicran ateşinde yanıp da süzüp
‎​Mecnun’un çölü mü bana dar gelen
‎Yoksa o bakışın mıdır yar gelen
‎Senden gayrısıdır bana har gelen
‎Vefasız ellerde canından bezip
‎​Gökyüzü dar gelir kalbim kanat açınca
‎Sevdanın kokusu yere saçınca
‎Karanlık ordusu gözlerinden kaçınca
‎​Yüklemişim omzuna bin yıllık yası
‎İçmişim aşkı elinden doyumsuz tası
‎Seninle başladı bu ömür sayfası
‎Hasretin mührünü bağrıma basar mısın
‎
‎​Bir kuşun canıdır sığmaz kafese
‎Hasretle tutulur her bir nefese
‎Kulak ver içinden gelen o sese
‎Yalnızlık hırkasını çıkarıp
‎Cennetlik elbiseyi giydirmeye var mısın
‎​Saraylar yıkılır bir tek sözünle
‎Dünya aydınlanır senin özünle
‎Görürüm cihanı senin gözünle
‎​Dağları ardında bekleyen şu saba
‎Sana varmak için harcadım çaba
‎Gönlümün her köşesi saray olsa
‎Senden öte bilesin sığmaz bir kaba...
‎
Erhan Çuhadar