‎​Sen beni yalnızlığın o soğuk gölgesiyle korkutamazsın
‎Zira ruhumda yangınlar varken karanlığa bakamazsın
‎İçimde biriken bu koca feryat avaz avaz çağlar
‎Sen bu sükutun içinde saklı kalan feryadı duyamazsın
‎Özlediğimi bilmen sende artık bir şey değiştirmiyorsa
‎Gönül tahtımda yatan o eşsiz sultanı uyandıramazsın
‎Sevda dediğin bir ömürdür onu bir güne sığdıramazsın
‎​Şu koca cihanda tek bir kişiye sadık kalmanın şerefi
‎Ruhumun en derinine kazınmış o kutsal aşkın tarifi
‎Her zerremle sana akarken tükendi ömrümün her harfi
‎
‎Aşk dediğin dilsiz bir duadır bozar her türlü teferruatı
‎Ben her gecenin demini hüzünle bandım hayallerime
‎Umutlarım birer birer sessizce bu meçhul yola çöker
‎Bu yüzdendir yarınlarıma zifiri karanlıklar hakim artık
‎Güneş doğsa bile içimdeki o derin boşluğu kim çeker
‎Hasretin rüzgarı vurur da canımdan bir parça söker
‎​Kararmış göğüme bir tutam ay tozu lazım şimdi derinden çözer
‎
‎Her şeyine eyvallah diyen kalbimin artık mecali yok
‎Yıkıldı o gururlu kale koptu gönül denen o mahperinden
‎İnan artık ziyan olacak bir zerresi dahi kalmadı bende
‎Eridi ruhumun o en sağlam o en sarsılmaz cevheride
‎​Yalnızlık benim kadim dostumdur ben ona yabancı değilim
‎Karanlık gecelerde sadece kendi gölgeme hep eğildim
‎Benim en büyük ve tek kefilimdir sadakatim
‎Mekanlardan uzak ruhunla kurduğum gizli bir sebilim
‎İçtikçe yandığım ama vazgeçmediğim o en tatlı mensilim
‎
‎​Gecenin demini hüzne bandım her bir nefeste
‎Bir kuş misali çırpınır durur bu gönül dar kafeste
‎Adını fısıldadım her sabah en hazin ve en yanık seste
‎Yarınlarım karanlık olsa da senin hayalinle
‎Sana kavuşmak dileğiyle bekledim o en sonuncu adreste
‎​Ay tozu serpiştirsem şu gönlümün o en karanlık dağına
‎Takılıp kalsam yine senin o bitmeyen vuslatının ağına
‎Ziyan olacak hiçbir şeyim kalmadı artık bu fani dünyada
‎Girmek isterdim sadece senin o gönül denen papatya bağına
‎
‎Sevdamın mührünü vurdum kainatın o en yüksek dağına
‎​Zerrelerim feryat ederken o soğuk sessizliğe
‎Düşerim her geçen gün bu aşkın o dipsiz ve kör derinliğine
‎Pencereler özlediğimi fısıldar rüzgarlar her gece
‎​Ne kadar muazzam seversen sev
‎Karşılığı sağır bir sessizlikse eğer
‎İnsan kendi enkazını
‎Her gecenin zehirli demine sessizce bandırır...
‎
‎Erhan Çuhadar