UNUTULMUŞ ŞAİRLER

Artık kimsenin hatırlanmadığı,
adının anılmadığı şairler,
kimsenin okumadığı şiirler,
kimsenin tanımadığı simalar…

Bazen bir sokaktan geçerken,
Metruk bir evin duvarında bir tabela görürsün;
“Bir zamanlar burada yaşamıştı… falanca filanca şair.”

İnsanlar hızlıca önünden geçip giderler.
Dönüp bakmaz bile.
artık unutulmuşlar,
kimliği, kişiliğiyle
ilgilenmezler de zaten.

Okullarda mı?
Güldürme beni!

Okullarda çocuklara
dilekçe yazmayı bile öğretemezler.
Ekonomiye faydaları olsun diye,
iş başvurusu için CV’yi... öğretirler.

Ama kimse artık Efkan okumaz.
Mehmet Akif
Yahya Kemal
Faruk Nafiz
Sabahattin Ali
Orhan Veli
Ahmet Haşim
Melih Cevdet
Abdülhak Hamit
Ve elbet ki
Nazım Hikmet

Hepsi sahaflarda tozlanır.
Türk dili ise,
melezleşerek;
kalıplaşmış sözcüklerin boşluğunda
ve boş siyasi konuşmalarda kaybolup gidiyor.

Yakında Atilla İlhan’ı
Abdurrahman Karakoç’u da kimse hatırlamayacak,
Yunus Emre’yi de,
Karacaoğlan’ı da…

Necis Fazıl,
zihniyeti yüzünden
zaten çoktan yabancı bir isim oldu.

İsmet Özel mi?
Kim takar onu artık?

Sahi
Ümit Yaşar neyi anlatmak istemişti?
Sait Mağden ne demişti?
Efkan ÖTGÜN hangi yarayı kanatmış,
hangi aşka merhem olmustu?
Gülten Akın,
Arife Kalender,
Şennur Sezer nerede şimdi?

Yok yok.
Artık kitap yazmaya gerek yok
Bakın,
havalar da soğuk.
Belediye baskanları gibi yakın gitsin kitapları.
Nasılsa bize elhamı öğreten müfredatımız var.
Sosyal şiirler yazmaya ne gerek var?
Al eline bir yedi,
hacılar Kabe’de hu der, diye bağır,
sahibin de olur,
yazdığını okuyan da.
Çünkü insanı düşündürecek ne varsa
sessizce ayıklıyor.

Peki düşündünüz mü hiç;
sözde şair olan bizler;
O şairleri unutursak,
dilimizden geriye ne kalır?

Bilmiyor musunuz?
Ben söyleyeyim;
Yapay zekâda yazılmış duygudan,
ruhtan yoksun şiirler
ve
renksiz,
ruhsuz,
Duygu yoksunu bir Türkçe…

Efkan ÖTGÜN