Kirmenim kırıldı benim
İpliğim dönmez oldu
Bir yangın düştü gönlüme
Külünü savurur oldu
Kirkitim çalındı geceden
Düğümlerim çözülmez oldu
Ben bir umuda aba örerken
Rüzgâr da benden yana olmadı

Aşk dokuduğum gönül tezgâhı yandı
Külünde sustu türküler
Ben yine yalnızlığın taşına
Bir kilim sererim
Ben yine hüzzam bir rüzgârla
Yalnızlığa türkü söylerim

Yıldızlara derdimi söyledim
Sessiz kaldı gökyüzü
Gül bahçeleri kurudu
Dikenleri kanattı yüzümü
Bir bülbül geçti içimden
Sesi kaldı avluda
Ben iki kelime bıraktım
Dünyanın en uzun yoluna

Aşk dokuduğum gönül tezgâhı yandı
Külünde sustu türküler
Ben yine derviş tasından
Bir yudum elem içerim
Ben yine hüzzam bir rüzgârla
Yalnızlığa türkü söylerim

Bir zerdali dalıydım vaktiyle
Rüzgâr kırdı kolumu
Yangından geçirdim kalbimi
Ama susturamadım yolumu

Aşk dokuduğum gönül tezgâhı yandı
Bir yaprak gibi düştü sözlerim
Ben yine hüzzam bir rüzgârla
Yalnızlığa türkü söylerim