Bile bile sevdim seni,
Kaybedeceğimi bilerek…
Ama insan bazen
Düşeceğini bilse de
Kanatları kırık bir kuş gibi
Kendini rüzgâra bırakır.

Ben çocukluğumu doğru dürüst yaşayamadım,
Erken büyüdü içimdeki sessizlik.
Sokaklarda koşması gereken yaşlarda
Omuzlarıma ağır günler düştü.
Oyun yerine sorumluluk,
Gülüş yerine susmayı öğrendim.

Gençliğime gelince…
Orada hâlâ bir parça umut vardı,
Bir avuç hayal,
Bir iki kırık sevinç,
Ve biraz da neşe…

Sonra sen geldin.
Ben o kalan hayallerimi de
Avuçlarının içine bıraktım.
Sanki yıllardır aradığım
Bir sığınakmışsın gibi.

Ama sen…
Sadece kalbimi değil,
Yaşayamadığım çocukluğumun
Kalan masumiyetini de aldın.
Gençliğimin yarım kalan
Bütün düşlerini de.

Bile bile sevdim…
Çünkü bazı aşklar vardır,
Akıl dur der ama
Kalp çoktan yola çıkmıştır.

Şimdi geriye dönüp bakınca
Anlıyorum ki
Ben seni sadece sevmedim…

Ben sana
Yaşayamadığım yılların
Bütün umutlarını verdim.

Ve sen giderken
Sadece bir kalbi değil,
Bir ömrün
En güzel ihtimallerini de
Yanında götürdün.