BİR ŞAİR ÖLECEK BU GECE

Bu gece tüm sokaklar karanlık,
Caddeler sessiz.
Göremedim bir türlü
Boynu bükük gölgemi.

Duyduğum sadece kendi ayak seslerim.
İçim ürperdi birden,
Ruhum titredi derinden,
Sarsıldı bedenim.
Böyle anlarda hiç yanılmaz hislerim.

Galiba bir şair ölecek bu gece.
Son şiirini bitiremeden
Boşluğa dalacak gözleri,
Öylece kalakalacak.

Kalemi düşecek elinden,
Belki son kelimesi
Çıkamadan dilinden.
Bir şair veda edecek bu gece,
Elveda diyemeden sevdiklerine.

Bir damla düşecek
Mahzun gözlerinden.
Ve her şey
Sessiz bir çığlığa dönüşecek.

Kağıt utanacak beyazlığından,
Yarım kalmış şiire
Simsiyah bir kefen olmak isteyecek.

Kalem çatlayacak orta yerinden,
Paramparça olacak kederinden.

Galiba bir şair ölecek bu gece,
Yazmaya bu kadar hevesliyken.
Yarım kalacak şiiri,
Son mısrayı bitiremeden.

Son nefesi çıkacak,
Dudaklarını üşüterek.
Açık kalacak gözleri,
Bitmeyen şiire dikilerek.

Bilmem kaç şiir daha yazarım,
Diye düşünürken,
Bir şair ölecek bu gece.

Yazmaya doyamamışken,
Yarım kalacak şiiri.
Kalemi düşecek elinden,
Gözleri dalacak uzaklara,
Öylece kalakalacak,
Sabahı göremeden.

Bu şair ölecek bu gece,
Şairliğine doymadan.
Kalbine bir sızı düşecek inceden,
Sessizce çekilecek canı,
Hiç kimseler duymadan.

Kalemi düşecek elinden,
Yarım kalacak şiiri,
Sabaha yetişemeden.

Şair ölecek bu gece…

Doğum gününü görmeden.

Ergül NALBANT - 05.01.2025 - 04:15