15
Yorum
37
Beğeni
5,0
Puan
236
Okunma
Döndüm başladığım yere.
İçimdeki yangın hâlâ devam ediyor.
Dilimin, adını anmaya
Mecali bile yok.
Susuyorum.
Konuşursam yanarsın.
Bazen
Duvar gibi ruhsuz olmak gerekiyormuş,
Yeni öğrendim.
Her gidiş
İnsanı biraz daha büyütürmüş.
Dumanını içime çektiğim sigara bile
Benim ateşimle harlanıyor artık.
Keyiften değil;
Ölmek için çekiliyor ciğerlere.
Yalnız olmanın tarifi başkaymış.
Yaş aldıkça değişirmiş takıntılar;
İnsan sorgularmış
Geçmişteki acıları.
Meğer şeker gibiymiş o günler
Şimdiye göre.
Yıllar geçtikçe
Katran bağlarmış insanın içi.
Acı,
Kahve tadında koyulaşırmış.
Korkuların rengi bile buğulanırmış.
Yüzde beliren çizgiler
Meğer sonradan çıkmazmış;
Zaman sadece
Saklanan yaraları görünür kılarmış.
Gamze sandığın,
Övündüğün o çukur bile
Belki bir eksikliğin iziymiş.
Ve gömülmek isteyenler…
Zamanla başka toprakları seçermiş.
Çünkü insan
Aynı yerde çürümeye bile
Bir gün dayanamazmış.
En sonunda
Kendi külünü bile bırakıp
Gitmek istermiş.
5.0
100% (21)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.