hüzün, soğuk bir duvar,
gönül darmadağın,umutsuz bir cam parçası gibi.
derman, hak getire.

bir parçalanmışlık, bir gariplik sarmış dört yanımı.
buz dağı gibi yükselirken hüzün,
umutlar bir bir çöküyor altımda.
ben, eriyen buzlardan dökülen sessiz damlalara tutunuyorum.

isyan yok,biraz daha tevekkül, biraz daha sabır.
sonra sus…
sus ve kal öylece.
dökülsün ne varsa içinde,zamana bırak,
kendiliğinden aksın.

gayri sana sükut düşer, hüzünlü bir buz dağı gibi,
sözün ağırlığında ezilmek düşer.
gözlerin yıldız gibi ışıldarken,sessizce durmak,
hiç konuşmadan beklemek düşer.

parçalanmış ne varsa,
avuç avuç toplamaya çalışırken,öğrenirsin
hüzün eskimeyen bir yol arkadaşıdır.
üst üste yığılmış umutların dağılmış hali,
yıkılmış duvarlar gibi,
cam kırıkları gibi savrulur.

sen, bitmeyen umudum,
suskun halim, geri dön…
çünkü yalnızlar,hep yalnızdırlar.
*
Mehmet Demir
14414