DÜZE KIRAN MI GİRDİ?
Açtın her zaman arayı,
Azdırdın derin yarayı.
Yıktın gönlümde sarayı,
Bir kez merhem olamadın.

Yükledin dertleri bana,
Yazık değil mi bu cana?
Bakmıyorsun hiç bu yana,
Bende huzur bulamadın.

Yokuş yollarda yoruldun,
Bulanık suda duruldun.
Neden hep sarpa kuruldun,
Düz yollara varamadın.

Çeke çeke ömür biter,
Bu kadar eziyet yeter.
Halim her gün dünden beter,
Gözyaşımı silemedin.

Gönül kuşun uçmaz oldu,
Dost kapını açmaz oldu.
Vuslat burdan geçmez oldu,
Sen kendin de gülemedin.

Engelleri aşmaz mısın?
Yokuş yoldan şaşmaz mısın?
Bir gün olsun coşmaz mısın?
Kör nefsini yenemedin.

Vefasızlık senin huyun,
Sevda ile olmaz oyun.
Eğilmez mi bir kez boyun,
Hak katına eremedin.

Durgun akar bu pınarlar,
Soldu artık o çınarlar.
Seni bir gün çok kınarlar,
Ar perdeni geremedin.

Yokuşlarda dizim sızlar,
Gönül her gün seni özler.
Kördüğüm oldu bu izler,
Kör düğümü çözemedin.

Kader dedin yükü yıktın,
Benden ne de çabuk bıktın.
Her sefer yokuşa çıktın,
Karşımda dik duramadın.

Güneş doğmaz şu başıma,
Zehir kattın hep aşıma.
Bakmadın hiç gözyaşıma,
Ekmeğini bölemedin.

Can Zehra der ömür soldu,
Vakit artık tamam oldu.
Gönül ahın ile doldu,
Adam gibi ölemedin.

Güneşin Kızı Zehra

DÜZE KIRAN MI GİRDİ?" ÜZERİNE BİR VİCDAN MUHASEBESİ
Bu eser, vefasızlığa ve hayatı kasten yokuşa süren bir anlayışa karşı yazılmış, sözünü sakınmayan bir hakikat aynasıdır. Şair, muhatabının sadece kendisine verdiği zararı değil, kendi nefsiyle olan imtihanını kaybedişini de mısra mısra işlemektedir.
Şiirin merkezindeki "yokuş" imgesi, zorluğu ve inadı temsil ederken; "düz" imgesi kolaylığı, huzuru ve dürüstlüğü simgeler. Şairin "Düze kıran mı girdi?" (Düz yollara hastalık mı bulaştı ki hep zoru seçtin?) sorusu, muhatabının huzuru reddeden yapısına yönelik dâhiyane bir sitemdir.
"Kör nefsini yenemedin" ve "Hak katına eremedin" mısraları, meselenin sadece iki insan arasındaki bir aşk kavgası olmadığını, muhatabın manevi bir irtifa kaybı yaşadığını gösterir. Vefasızlık burada bir "huy" olarak nitelendirilerek kalıcı bir ahlaki eksikliğe vurgu yapılır.Kaderin bir kaçış yolu (yükü kaderin üzerine yıkmak) olarak kullanılmasına karşı çıkan şair, aslında insanın kendi eylemleriyle yollarını kördüğüm ettiğini savunur. Bu düğümü çözemeyen irade, hüzünlü bir sona mahkûm edilmiştir."Can Zehra der ömür soldu" ifadesiyle şair kendi varlığını mühürlerken, karşı tarafa yönelttiği "Adam gibi ölemedin" cümlesi, yaşamanın olduğu kadar veda etmenin de bir onuru ve haysiyeti olması gerektiğine dair sarsıcı bir hükümdür."Düze Kıran mı Girdi?", dürüst bir yüreğin, eğri bir yola duyduğu isyanın belgesidir. Güneşin Kızı Zehra, acıyı merhametle değil, gerçeklerin keskin kılıcıyla tarif ederek, vefasızlığın ve bencilliğin bir ömrü nasıl "yokuşlarda" tükettiğini ispatlamaktadır.