büyümüşüm…
ama nasıl oldu bilmiyorum.
ben ne zaman eksilmeye başladım?
ne zaman vazgeçtim bazı şeylerden bilmiyorum?
hatırlamıyorum bile.

bir gün gözlerim doldu,
sebebini soramadım kendime bile.
sonra fark ettim ki,
gözyaşlarımı bile içime akıtır olmuşum.

ben büyüdüm de.
ama nasıl her şey bu kadar küçüldü bilemiyorum.
insanlar, hayaller, sokaklar…
en çokta insanlık.

bir zamanlar benimde hayallerim vardı,
büyük şeyler istemezdim,
ufacık mutluluklar yeterdi bana.
ama hiç birini yaşayamadım.
bende çocuk kalmak isterdim,
ama hayat buna izin vermedi.

hem biliyor musun?
bunu en çok da kendime soruyorum
ne zaman unuttum gülmeyi?
ne zaman alıştım susmaya bilmiyorum.
hangi gün vazgeçtim içimdekileri anlatmaktan?
bilmiyorum...

dost bildiklerim bir bir eksildi,
ardımda sadece gölgeler kaldı.
bazıları hiç dönmedi.
bazıları dönüp de tanımadı beni.
ama en çok insanlık terk etti beni.

kendi kendime konuşuyorum şimdi,
sesim duvara çarpıp geri dönüyor içime doğru.
cevap beklediğim onca sorular,
yıllardır hepsi cevapsız.

bir hatıram yok.
arkadaşlarım mı?
onlar da uzun zamandır yok.
sadece hızla yaşlanan bir tarih var,
bir de aynada tanımakta zorlandığım yüzüm.

öylece büyüdüm işte…
insanlık küçülürken büyümüşüm ben.
içimde derin bir sessizlik,
yokluğuna inat ettim.
olduğum gibi durmaya çalıştım.
tıpkı babam gibi…
baba olarak…

öylece büyüdüm işte.
yaşamak denirse buna.
insanlık küçülürken büyümüşüm ben.
insanlık küçülürken…

Mehmet Demir
11325