29
Yorum
49
Beğeni
5,0
Puan
441
Okunma
Kapıyı kendi üzerine de kilitlermiş insan,
yanlışına yanlış katmasın diye.
Şiir yazmak bile bağımlılıkmış,
zehir gibi sararmış hücrelerini.
Kalemin tükenmezinin bitmesi için
dua etmekmiş.
Kuytu köşelerde nefesin daralmasıymış
sonu olmayan bir yere bağlanmak.
Kendine verebileceğin en ağır cezaymış.
Gözlerinin içindeki hüzün
çakıl taşı olarak yüreğine akarmış.
Saatleri kovalarmış kalbinin ritimleri,
sancılar girermiş bedene,
doğum sancısının on katı.
Bulunduğu ev yabancı gelirmiş ruha.
Özgür olup uçmak istermiş kuş misali.
Kulaklarını tırmalarmış en ufak tıkırtı.
Güneşin doğması migren ağrılarını tetiklermiş.
Sigara dumanı
ciğere çekilen en temiz hava olurmuş.
Ve ölüm…
kapıda bekleyen cengâver değil artık.
Sabırla pusuda yatan bir cellât olurmuş.
İnsan kapıyı kendine kilitlerken
anahtarı da yutarmış sessizce.
Çünkü bazı geceler
yaşamak değil,
sadece ölememeyi sürdürmekmiş.
Gölgesiz 11.03.2026 çarşamba
5.0
100% (29)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.