O kadar içten bir sitem ki.
Ama okurken aklıma şu geldi: İlişkilerde 'ben verdim, sen almadın' hesabı tutmak insanı çok yoruyor. Hep 'yemedim yedirdim, giymedim giydirdim, gezmedim gezdirdim' derken, sanki sevgiyi bir borç-alacak defterine çeviriyoruz. Oysa birlikte olmak, kimin ne kadar verdiğini ölçmek değil; karşılıklı akışta kaybolmak olmalı belki de. Yine de bu kadar açık yüreklilikle döktüğün için teşekkür ederim.

"Gölün derinliği" ile sevilen kişinin "serinliği" (soğukluğu) arasında kurduğunuz bağ çok etkileyici. Su, yaşam kaynağıdır ama buz tuttuğunda can yakar; siz de sevginin sunduğu o derinlikte boğulmak yerine, muhatabınızın mesafeli duruşuyla üşüdüğünüzü çok zarif anlatmışsınız.
"Yemedim yedirdim, giymedim giydirdim" ifadeleri, geleneksel Anadolu irfanındaki o karşılıksız, "dağ gibi duran" sevgi modelini temsil ediyor. Bu bölümler, sadece bir aşkı değil, bir ömrü birine siper etmenin ağırlığını taşıyor.
Finaldeki "yordun beni" serzenişi, öfkelenmekten bile daha ağır bir duygu olan "tükenmişliği" simgeliyor. İnsanı kavga değil, belirsizlik ve vefasızlık yorar; şiiriniz bu duygusal yorgunluğu okura doğrudan geçiriyor.
Şiirinizdeki "ayağına mı çelme taktım?" sorusu, aslında hiçbir suçunuzun olmadığını bildiğiniz halde karşı taraftan bir açıklama beklemenin o çaresiz nezaketini çok iyi yansıtmış. Kelimelerinize sağlık, kalemi kırk yıla sığdırmış bir ruhun olgunluğu her mısrada belli oluyor.
Kutlar ve tebrik ederim.

Gönlümdeki bu yorgunluğun tarifini yapacak kelime kalmadı artık. Ben sana bir ömür verdim; yemeyip yedirdiğim, giymeyip giydirdiğim o günler hatırına bir parça vefa beklerken, karşımda koca bir buz dağı buldum. Gözlerimin içine bakmıyorsun, sanki hiç yaşanmamış gibi davranıyorsun. En ağırı da yapmadığım şeylerle suçlanmak... Ben senin arkanda dağ gibi dururken, sen beni bu derin serinliğinde boğdun. Ahde vefa bu kadar mı ucuzladı? İnan artık gücüm tükendi, beni çok yordun."