Bir gün gelir beni de yargılarsın
Asarsın umutlarımı kendi darağacına
Çekilir gözlerimin feri, kapanır kepenklerim
Beyaz bir gömlek giyerim o an
Kefen niyetine, belasız bir vedaya...
Yine de durulmaz sana çağlayan bu nehir
Kim bilir, belki azgın Karadeniz bile susar
Biter gecenin bu kör zalimliği
Ölürüm belki de bu gece
Sensiz, sessiz ve sedasız...
​Aslında daha dün nakşetmiştim kağıda
Sana olan sevdamın saklı sırlarını
Gözyaşlarımla ıslattım mısralarımı
Sessizce sızdım ruhunun en kuytu köşesine
Birde ne göreyim
Almışım senden en kırık notumu
İşte o an, koptu dünya ile bağım
Bomboş kaldı bu şehrin uğultulu sokakları
Düşüncelerim bir kördüğüm...
Bir yanda bitimsiz aşkım
Diğer yanda solan umutlar
Esen rüzgarla harlanan yarım kalmış hayaller
Sen de hayat gibi, en zayıf notu verdin bana
​Yoksa gitmek mi farz oldu bu limandan?
Söyleyin ona, heybemde sadece sevdam kaldı
Her şey bir başka baharın insafına emanet
Çarpışır belki bir gün yollarımız
Şu hayat denen amansız sınavda...
Belki de ilk kez bağrıma basacağım ayrılığı
En azından içimdeki "sen" kirlenmeyecek
Bu yüzden kuytularda ağlayıp,
Yastığıma, o dilsiz dostuma sarılacağım
Her sabah uyandığımda
Gözlerim yine o mahur bakışlarını arayacak
​Senden kopmak, kolay olmayacak elbet
Yeter ki seninle geçen anılar lekelenmesin
Kendi kendimi sorgu odalarına çekeceğim
"Biz nasıl bu uçuruma devrildik diye.
Nedenlerin, nasılların cevapsız kalacağını bile bile...
İlişkinin muhasebesi tutulur mu hiç?
Ne verdim, ne aldım diye tarttım ruhumu
Gördüm ki çok şey almışım senden
Karşılığında ise koca bir hiç vermişim
Bu da benim en büyük noksanlığım olsun
Beynime bir utanç gibi kazıyacağım...
​Seni severken
Kendimi unuttuğum o günlere
Şimdi bir yabancı gibi uzaktan bakıyorum
Fırtınanda sığınacak bir liman olmayı beceremedim
Kendi fırtınamda seni boğmaktan başka...
Şimdi bu sessizlik, benim en büyük cezam olsun
Dilimde paslı bir kilit, yüreğimde senin gölgen
Yargıla beni gönül mahkemende, hükmü sen ver
Ben zaten sensizliğin müebbetine çoktan razıyım
YEŞİLIRMAK