Harika bir eser. Şair hemşemin kaleminden dökülen bu dizeler, bir ömrün muhasebesini yapan, dünya telaşından sıyrılmış ve içsel bir huzura yönelmiş bir ruhun yansıması gibi.
​Şiirin dokusu, Anadolu'nun o samimi ve bilge "gönül gözü" geleneğini iliklerine kadar hissettiriyor. Özellikle bazı temalar çok güçlü işlenmiş:
​Suyu akıtmadım bana doğru ben" mizesi, bencillikten uzak, paylaşımcı bir hayat felsefesini tek cümlede özetliyor.
​ Parayla pulla işi olmayan, "vicdansız kul" ile arasını açık tutan bir duruş; insanın kendine olan saygısını her şeyin önünde tuttuğunu gösteriyor.
​Kulluk vazifemi tam yapmasam da" diyerek insanın kendi noksanlığını kabul etmesi, ancak buna rağmen inancına ve köklerine (dine doğru) nankörlük etmemesi çok insani ve dürüst bir yaklaşım.
​"Huşu ile gittim düne doğru ben" ifadesi, geçmişin sadece bir anılar yığını değil, saygıyla anılması gereken bir tecrübe alanı olduğunu vurguluyor.
Kalemin daim olsun kutlarım eserini değerli hocam