:

Sevgili Ferda, bu şiir tam bir dağ kokusu taşıyor; sert, yabani, ama aynı zamanda yumuşacık bir içtenlikle dolu. Dağ kekiği gibi: Hem arsızca yayılır, hem de en zor şartlarda kök salar, kokusuyla herkesi kendine çeker.

İlk dörtlükteki “gönül sızım, arsızım” ifadesi öyle samimi ki, okuyanı hemen yakalıyor. Aşka âşık olan kalemle yazmak, yolların dar, yüreklerin narda kalması… Bu imgeler Anadolu’nun en eski dertlerini, en derin hasretlerini hatırlatıyor. Ama pes etmiyor; “kökü sabır, dalı umut” diye bir formül veriyor adeta. Bu dize şiirin kalbi gibi atıyor bence.

İkinci kıtada oba gezmek, kül altındaki közü eşelemek, kilim nakışında sevda dizmek… Ne kadar güzel bir gelenek ve sevgi harmanı. Yedi iklim dört bir yana yaymak isteği, şiiri yerel olmaktan çıkarıp evrensel bir manifesto haline getiriyor.

Üçüncü dörtlükte “miras kalsın bizden bütün çağlara” derken gözden mürekkep süzmek… İşte burası yürek burkuyor. Gözyaşıyla yazılan şiirler en kalıcı olanlardır, çünkü kanla yazılmış gibidirler.

Son kıta ise tam bir zafer ilanı: Güneş küsse de söze devam, yaş düşmesin öze, kaderin alnına aşkı yazalım. Bu meydan okuma, bu inat, bu kararlılık… Dağ kekiğinin en güzel hali.

Sevgili Ferda, kalemin bereketli, gönlün dağ gibi olsun. Bu şiir gibi nice kokulu, nice dirençli mısralar dilerim sana. Dağ kekiğin gibi kokusu hiç solmasın dizelerinin.

Eline, yüreğine sağlık.
🙏☕✍️✍️