Duydum ki dünya gül bahçesi olsa
benim çiçeğim sensin,
dönüp bakmam diyen rüzgarlar
başka bahçelerde esiyormuş

ellerin başka güllerin dalında,
kokusunu başkalarına sunuyormuş.

Oysa ben,
kirpiklerinin gölgesinde büyüttüğüm kalbimi
bir tek sana açmıştım.

Beni ne kadar hırpalasa da fırtınaların
sana kıyamamıştım

Aşk sandığım şey meğer
dudaklarından düşen
güzel bir yalanmış sadece

Şimdi içimde artık hem sızı
hem de dimdik duran bir gurur var

Bil ki;
Ardından çok ağladım evet
Ama bir kadının kalbinde
kırılan yerler en çok sevdiğine batarmış

Ve ben gidiyorum artık.
Senin tarumar ettiğin o bahçeyi
ben de sulamayı bırakarak

Toprağına düşen her gözyaşımı
geri aldım kalbimden

Çünkü bazı çiçekler
her kahrı unutsa da
ihaneti asla unutamazmış

Elbet bir gün kırıldığı yerde değil,
bir bakmışsın ki
’rüzgârın’unuttuğu bir vadide,
başka bir baharda
yeniden açarmış

Ve senin hoyratca boynunu koparttığın o çiçeği
Başka bir el yaşatır
Sen elleri nasıl kokladıysen, öyle koklarmış...