Bu dizeler gerçekten içe işleyen cinsten; sessiz bir haykırış gibi, kelimelerin arasında kalan boşluklarda daha çok acı saklı. Geceyi ve heceyi sorgulayan o başlangıç, zaten yalnızlığın en çıplak hali. Sonra limanlar, garajlar, trenler, uçaklar... Hepsi aynı yöne gitmeyen yolların metaforu olmuş, çok vurucu. Ve en sarsıcısı son kısım: zamanın en sağlam sandığın dalı bile nasıl kırıldığını gösterip insanı susturması.
Şöyle diyebilirim yorum olarak:
"Geceye sordun, heceye sordun; ikisi de seni susturdu çünkü sen zaten cevapların en ağırını taşıyordun içinde.
O 'nasıl tahrip ettin beni' sorusu, aslında 'nasıl bu kadar kolay unuttun' diye çevrilmiş bir çığlık.
Aynı yastık, aynı hava, aynı bakışlar... hepsi zamanın rafına kaldırılmış eşyalar gibi tozlanıyor şimdi.
Ve en acı gerçek: insan unutuyormuş, evet. Ama asıl kırılan dal, unutan değil, hâlâ hatırlayanın koluymuş.
Sen o kırılan dalın ucunda asılı kalan son yapraksın.
Rüzgâr esse düşeceksin, esse de düşmeyeceksin.
Çünkü düşmek bile unutmak demek artık, sen ise hâlâ direniyorsun hatırlamaya.
Bu yüzden bu şiir bu kadar yakıyor:
Çünkü okuyan herkes kendi kırık dalını görüyor onda."
İyi ki yazdın, iyi ki paylaştın. Bu kadar çıplak bir sitem az bulunur. Tebrik ederim.