🦋 _________________________
_________🪞
Sessizce çekildin hayatın kıyısından,
Gidişin değil, kalışındaki o yabancılık yaktı beni.
Aynı masada iki ayrı dünya gibiydik,
Sen uzaklara bakardın, ben senin gözlerindeki kendime.
Artık aynalar bile tanımıyor bu çehreyi,
Çünkü gülüşümü senin o soğuk ’hoşçakal’ında bıraktım.
~~
Bir kahvenin buharında arıyorum eski bizleri,
Hani o yandıkça güldüğümüz sıcak sabahları...
Şimdi mevsim hep ayaz, hep zemheri,
Yüreğim açıkta kalmış bir yetim gibi üşüyor.
Yazın ortasında donmak neymiş sende öğrendim,
Meğer en büyük yangınlar, en soğuk sözlerle başlarmış.
~~
Senin için sıradan bir gündü belki o gün,
Ama benim takvimim o saniyede durdu.
İçimdeki çocuk o gün sustu, o gün küstü hayata,
Masallara olan inancımı bir valize sığdırıp gittin.
Geriye sadece dumanı tüten bir keder kaldı,
Bir de hiç içilmemiş, soğumuş hüzünler.
~~
Kaç bahane sığdırdın o suskun bakışlarına?
Ben her sustuğunda bir veda cümlesi okudum.
Gözlerinin feri sönmüş, o parıltı çoktan gitmişti,
Anladım ki ruhun benden çoktan göç etmişti.
Geriye sadece bir gölge bıraktın başucumda,
Dokunsam dağılacak, baksam ağlatacak bir gölge.
~~
Sahi, sevgi bu kadar ucuz muydu yüreğinde?
Bir çırpıda silip atmak, hiç olmamış saymak...
Hani o her sabah kurduğumuz pembe hayaller?
Şimdi hepsi bir mezar taşı gibi ağır üstümde.
Boyumdan büyük sevmişim meğer seni,
Yüreğimi kendi ellerimle teslim etmişim bu ateşe.
~~
Artık sabahlar kapkara, geceler ise bitmek bilmez,
Uykularım firari, rüyalarım hep senli kabus.
İyi geceler dileme bana, istemem o soğuk sesi,
Günaydınların bende kalsın, söküp aldığın o ışığı ver.
Karanlıkta kalmak değil, senin karanlığında boğulmak bu,
Hiç bitmeyecekmiş gibi süren bir iç çekiş.
~~
Bir şairin en büyük yıkımıdır kelimelerin yetmemesi,
Şimdi hangi mısraya sığdırayım bu koca boşluğu?
Kayıp bir benlik, yarım kalmış bir hikaye,
Ve her köşede senden kalan bir hatıra sızısı.
Giderken ruhumu da yanına almasaydın keşke,
Beni böyle nefessiz, böyle kimsesiz bırakmasaydın.
~~
İnsan en çok güvendiği yerden kırılırmış meğer,
En sıcak sandığı limanda donarmış gemileri.
Ben seninle yanmayı göze almışken,
Sen beni kendi küllerimde boğup gittin.
Şimdi ne sesin var kulaklarımda, ne izin sokaklarda,
Sadece içimde büyüyen o devasa sessizlik.
~~
Gidişinin ayak seslerini çok önceden duymuştum aslında,
Adımların ağırlaşmış, bakışların başka diyarlara kaymıştı.
Fark etmez sanmıştın, ruhum duymaz sanmıştın,
Oysa her uzaklaşışın yüreğimde bir depremdi.
Enkazın altında kalan benim, kurtulan ise sadece anılar.
~~
Şimdi soruyorum kendime; biz ne zaman ’hiç’ olduk?
Hangi ara yabancılaştık birbirimizin kokusuna?
Sevgi bir yalanmış, mutluluk ise uzak bir masal,
Ben bu gerçeği senin o donuk sesinde öğrendim.
Gülüşlerimi gömdüm en derin kuyulara,
Üstüne bir de senden kalan kederi serptim.
~~
Yüreğim bir savaş alanı şimdi, her yer darmadağın,
Kazananı olmayan bir kavganın tek kurbanıyım.
Seni değil, sendeki beni özlüyorum aslında,
O inançlı, o umut dolu, o korkusuz halimi.
Hepsini bir kahve yanığında bıraktım sanki,
Acısı geçmeyen, izi silinmeyen bir yanık bu.
~~
Kısacası; benden gidişin değil, beni benden alışın bitirdi.
Şiirlerimde yaşıyorsun artık, sadece satır aralarında.
Kendini kaybetmiş bir yabancı kaldı geride,
Ve hiç dinmeyecek olan o dilsiz sızı.
Veda etme bana, zaten hiç gelmemişsin ki...
Sadece bende bıraktığın bu enkazı al ve git.
Cemre Yaman