_Gönül Dargın_

Bir kadın vardır bazen
gülüşünün ardında saklar kırıklarını.
Kimse anlamaz gözlerinden geçenleri,
çünkü o acıyı sessiz taşımayı öğrenmiştir.
Ben de öyleyim şimdi…
Kalbim sana kırık,
gönlüm sana dargın.
Bir zamanlar adını
kalbimin en sıcak yerine koymuştum.
Bir çocuk gibi inanmıştım sevgine,
ellerimle büyütmüştüm hayallerimizi.
Gelecek diye bir şey vardı benim için,
ve o geleceğin içinde
sen vardın.
Şimdi o hayaller
rüzgârın savurduğu yapraklar gibi.
Bir zamanlar yeşil olan umutlarım
sonbaharın yorgunluğuna dönmüş.
Bilmezsin…
Bir kadının gönlü dargın olunca
dünya biraz daha ağır döner.
Çünkü o kadın
bir daha kolay kolay inanmaz.
Bir daha kolay kolay
kalbini kimseye emanet etmez.
Ben sana kızmadım…
Sadece içimde bir yer
sessizce senden vazgeçti.
Ve işte o gün
gönlüm sana dargın kaldı.

_Dil Suskun_

Gönül dargın olunca
dil de susmayı öğrenir.
Eskiden anlatacak çok şeyim vardı.
Saatlerce konuşabilirdim seninle.
Bir gülüşünü anlatırdım,
bir bakışını.
Şimdi kelimeler
dudaklarıma kadar geliyor
ama çıkmıyor.
Çünkü bazı acılar
söylenince hafiflemez.
Ben sustum…
Ama içimde hâlâ
bir özlem dolaşıyor.
Geceleri bazen
adın düşüyor aklıma.
Bir şarkı çalıyor uzaktan
ve kalbim eski günleri hatırlıyor.
Özlemek
bazen bir yara gibi.
Kapanmış sanırsın
ama bir hatıra dokununca
yeniden sızlar.
Ben seni özlüyorum…
Ama artık geri gel diye değil.
Sadece bir zamanlar
seni ne kadar sevdiğimi hatırlamak için.
Çünkü bazı aşklar
geri dönmez.
Ama insanın içinde
sessizce yaşamaya devam eder.
Ve ben şimdi
o sessizliğin içindeyim.
Gönlüm sana dargın…
dilim ise
bir ömür suskun.
Funda Yılmaz