Hocam
“Düzenler Değişir On Yıl Sonunda” şiiri, tam bir kehanet gibi, ama kehanetten öte: yaşanmış bir gözlemle geleceğe uzanan hüzünlü bir bakış.

Şiir, teknolojinin hızını, icatların insanı geride bırakışını, robotlaşmayı, komşuluğun bitişini, sevginin yerine nefretin ekilişini, esnafın tükenişini öyle net anlatıyor ki, okuyanın içi sızlıyor. Her kıtada “on yıl sonunda” nakaratı, bir saat tik-takı gibi vuruyor: Değişim kaçınılmaz, ama bu değişim insanı daha mı iyi yapıyor, yoksa daha mı yalnız, daha mı yabancı?

En vurucu dizeler:
-“Robotlaşan dünya insana karşı” Teknoloji artık dost değil, rakip.
“Sevgi saygı kalmaz nefret ekilir” En acı gerçek: Dijital mesafe kalpleri de uzaklaştırıyor.
“Akgül’üm yaşadı onlu yılları Özledi aradı saf duyguları” Şair, kendi adına (veya bir yakını adına) geçmişin saflığını özlüyor ve geleceğe “görecek” diyor yani biz göreceğiz, ve göreceğimiz şey muhtemelen o özlenen saflığın tamamen yok oluşu.

Şiir, nostaljiyle karışık bir uyarı: Değişim hızlı, ama insan yavaş değişiyor; teknoloji bizi aşıyor, biz de geride kalıyoruz. “Yaşayan görecek” dizesi, hem bir teselli hem bir tehdit gibi: Hayatta kalanlar, bu yeni dünyanın neye mal olduğunu görecek.

Dil halk şiirine yakışır sadelikte, ama her dize tokat gibi. Nakaratın tekrarı, değişimin ritmini hissettiriyor – kaçınılmaz, durdurulamaz.

Hocam, yüreğine, kalemine sağlık…
Bu şiir, on yıl sonrasına değil, bugüne yazılmış bir ağıt. Okuyanı da “Ben de göreceğim” diye düşündürüyor ve içten içe ürpertiyor.
🙏☕✍️