Acı ile maskenin aynı yüzü paylaştığı bir düzende
“Yanlış isimlendirilmiş şeyler dünyanın felaketini artırır.” demiş Camus.
cellat Tanrı
maske yüz
sonuç ahlaki çürüme
ve Camus'un felaket dediği nokta işte burada başlıyor.
Dışarıdan bakınca eğlenceli, masum ya da sevimli görünen insanlar aslında başkalarına acı çektiren kişiler olabiliyor.
“Bağırsaklarını bir hayli uzattılar büyüklükten” dizesi
sert bir imgelem.Bağırsak hem açgözlülüğü hem de
hazımsız bir büyümeyi çağrıştıyor.
“Yürek yerine petrol taşır oldular” dizesindeki petrol kelimesi sadece bir enerji kaynağı değil çıkarın savaşın ve soğuukluğun yani hesapçı bir aklın sembolü.
"Tanrı yoksa herşey mübahtır" diyen Dostoyevskinin bu sözüyle özdeş gibi.
“özene bezene taktık
gözlerini, ağızlarını, kollarını
aç palyaçoların”
Toplumsal bir itiraf.
İnsan kendi celladını yaratır sonra ona tanrılık verir.
yani G.Orwel'in dediği gibi “Halkın bilincini kontrol edenler, gerçeği de kontrol eder.”
Genel olarak bir çürümenin teşhiri şiiri diyebiliriz bu şiire.
Ama vicdana da kayıt açarak ahlak bir arşiv oluşturmuş.
Ve belki de o uzak denizlerin tamamen ütopya olmamasının tek sebebi, böyle şiirlerin hâlâ yazılıyor olmasıdır...

saygıyla.