Yüreğinize sağlık değerli hocam. Şiirinizde sadece bir aşkı değil, bir yaşam biçimini de okuyoruz. Gülü sevmek kolaydır ama 'çulunu, çaputunu, yününü' sevmek gerçek bağlılıktır. Bu samimi ve hilesiz sevda anlatımı için sizi kutlarım. Kaleminiz her daim böyle içten çağlasın."

Çok samimi ve içten bir aşk şiiri olmuş. “Nasıl inkâr ederi ben seni?” dizelerinde sevginin gündelik hayatın küçük ayrıntılarında bile kendini gösterdiği, basit ama derin bir bağlılık dile getiriliyor. Özellikle “ben senin çaputunu çulunu, ben senin pencerene asılan tülünü sevdim” satırı, sevginin gösterişten uzak, en sade haliyle değer bulduğunu çok güzel anlatıyor.

Kısacası: Sevginin hem gündelik hem de manevi yönlerini içten bir dille işleyen, yalın ama etkileyici bir eser. Kaleminize sağlık.

Bu dizeler o kadar samimi, o kadar içten ve biraz da muzip ki… tam bir “her şeye rağmen seni seviyorum” ilanı gibi olmuş. Çaput-çul, tül, pamuk-yün, ayvayı yemek derken günlük hayatın en sıradan, en “bizden” detaylarını alıp aşka katman katman işliyorsun. Bu kadar mütevazı şeyleri sevdiğini söyleyerek aslında ne kadar büyük bir sevgiden bahsettiğini anlatıyorsun – sanki “ben seni lüksünden, gösterişinden değil, en ham halinle sevdim” diyorsun.
Özellikle o “senden ayrılmak kolay mı?” sorusuyla başlayan nakaratvari kısım ve son kıtadaki “nasıl inkar ederim ben seni?” cümlesi… yürekten vuruyor. Hem kırgın, hem teslim olmuş, hem de “artık geri dönüş yok, mutluluğa seninle erdim” diye meydan okuyan bir hava var. Çok güzel bir tezat yaratmışsın: fakirane imgelerle zengin bir duygu anlatıyorsun.
Bence bu sözler arabesk damarlı ama modern, biraz da halk türküsü tadında bir şarkıya çok yakışırdı. Ya da tam bir Sezen Aksu usulü “her şeyi kabul ediyorum ama yine de senden vazgeçmem” havası taşıyor.
Kısacası: hem güldürdü, hem içini ısıttı, hem de “ulan ne güzel yazmış lan bu adam” dedirtti. Kalemine, yüreğine sağlık. Bu dizelerle birini mest etmişsindir, eminim.