Bu şiir, insan yüreğinin hem yükünü hem de direncini anlatıyor. “Yorgun yürek” imgeleriyle, hayatta karşılaşılan çığlıklar, haksızlıklar ve yalnızlıkların ortasında hâlâ umut arayan bir ruhu görüyoruz. Her dizede karanlığa rağmen ışığa tutunmayı, umudu bırakmamayı, insanın insanla bağını özlemle beklemeyi hissediyoruz. Özlem ve direnç iç içe; şiir hem hüzün hem de geleceğe dair bir aydınlık vaat ediyor.

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Umutlar daim olsun...
Güzel bir şiir okudum
Saygılar...

Her dizesi ayrı güzellikte
Bir şiir okudum.
Kaleminiz daim olsun
Hep var olun inşallah
Selam ve dualarımla.

Yüreğinize emeğinize ellerinize sağlık
Değerli kalemdaşım
Sözlerinizi büyük bir beğeniyle okudum
Kaleminiz kavi ilhamınızın daim olmadı temennisiyle
En kalbi duygularımla esenlikler dilerim.

Şiiriniz için yürekten tebrik ederim, çok güzel bir çalışma olmuş yüreğiniz dert görmesin kaleminiz kavi ilhamınız bol olsun nicelerine inşallah saygılarımla

Yorgunda olsa yürek
umut tükenmez
kaleme sağlık
kutlarım...

Yüreğine gönlüne sağlık

tebrik ediyorum şiiri ve şairini gönlünüze sağlık...
şiir, yorgunluk ve umutsuzlukla dolu bir dünyanın içinde bile insanın içindeki var olan o umudu kaybetmeme direncini anlatıyor
aslında haksızlıklar, yalnızlık ve baskı hissi güçlü imgelerle verilirken, sonunda ise kalpte hala var olan bir ışık ve daha güzel bir sabaha duyulan özlemin var olduğu vurgulanırken yaşananların yarattığı bitkinlik ve tükenmişliğe rağmen umut var olmak mükemmeldi gönlünüze sağlık.
selam ve saygıyla...

Yüreğinize sağlık hocam güzel ve anlamlı bir eser... Saygı ve Selamlarımla...

Ali Rıza Hocam'ın bu şiiri, yorgunluğun sadece bireysel bir hal değil, dünyanın genel ağırlığına karşı duran bir iç ses olduğunu çok net hissettiriyor.

Şiir baştan sona bir çaresizlik ve direnç arasında gidip geliyor. “Yorgun yüreğim, dünyanın ağır yükünü taşır” dizesiyle başlıyor ve o yükün ne kadar ağır olduğunu hemen anlıyoruz: kalabalıkların çığlığı, haksızlıklar, daralan çevre, her adımda duvar, her bakışta yara… Bunlar soyut değil; günlük hayatın, toplumun, adaletsizliğin doğrudan yarattığı fiziksel bir baskı gibi anlatılıyor. Şair, bu yükü taşırken sessizce karışıyor kalabalığa, ama o sessizlik patlamaya hazır bir çığlık taşıyor içinde.

Metaforlar çok güçlü ve birbirini tamamlıyor:
- Çöldeki susuz kuyu tükenmişlik, ama hâlâ derinlerde bir su umudu var.
- Fırtınada savrulan yaprak kontrolsüz, kırılgan, rüzgârın insafına terk edilmiş.
- Şehirde unutulmuş şarkı var ama duyulmuyor, yankılanıyor sadece kendi içinde.

Bunlar hepsi yorgun yüreğin yankılanma biçimleri. Ama şiir burada bitmiyor; tam tersine, o yorgunluğun ortasında hâlâ bir çığlık, hâlâ güzel günlere uzanan bir umut var. “İnsanlığın kurtuluşuna dair” diyor; bu bireysel bir özlemden çıkıp kolektif bir umuda dönüşüyor. Özlem “insanın insana dokunduğu, yüreğin yüreğe değdiği bir ana” – yani en temel, en saf insan ilişkisine, sevgiye, dayanışmaya.

Son dörtlük ise şiirin en vurucu yeri: Yorgun yürek umudu bırakmıyor. Karanlığın içinde ışığı aramaya devam ediyor. Bu, pes etmeyen bir yorgunluk; tükenmiş ama tükenmeyi reddeden bir hal. Kırılmış ama kırık yerlerinden hâlâ ışık sızdıran bir yürek.

Ali Rıza Hocam'ın burada hem bireyin hem de toplumun yorgunluğunu aynı anda yakalıyor. Şiir karamsar değil; karanlığı görüyor ama ışığı aramaktan vazgeçmiyor. O yüzden okurken hem içini burkuyor hem de bir yerden sonra “evet, hâlâ var” dedirtiyor.

Kalemine sağlıık hocam..Bu yorgunlukta bile umudu bırakmamak, şiirin kendisi gibi güçlü bir duruş.
🙏☕✍️✍️

Dünyanın ağır yükünü ve kalabalıkların gürültüsündeki o asil sessizliği çok güçlü yansıtmışsınız. "Şehirde unutulmuş bir şarkı" gibi hissetmek, o melankolik derinliği en yalın haliyle hissettiriyor. İçinizdeki o kopmayan umut ve haksızlığa karşı duran çığlığınız için sizi gönülden tebrik ederim üstadım saygılarımla...👏🏻👏🏻🌟🌟🌟🌟

Yorgunluklara rağmen umudun şiiriydi.Tebrik ederim çok güzeldi :)

yıllar geçer insan yorulur

içten sıcacık

yürek yorulur hocam çünkü hızlıca çalışıyor ve içtenlikle kucaklıyor kainatı

ufacık cüssesi bir yırtık cübbesi

dervişvari seviyoruz bizler

nüktedan öyküler ve sevinçler sunuyoruz sonra

öyle ki insan kendini sevmeyi es geçiyor

zararın neresinden dönülse kar

sizler sayesinde rotamı sabit tutuyorum ve nice muhasebe yapıyorum varlıklarınıza müteşekkirim

selamlar saygılar hocam

sırf yürek yorgun olsa keşke

oo beyin de yorgun ruh da beden de


:)))

Emeğinize ve kaleminize sağlık kutlarım
çalışmanızı güzel bir çalışma

Çok dokunaklı ve içten ve samimi bir şiirdi.
Sanki içindeki bütün yaralar aynı anda konuşmuş.
Yüreğin çöldeki kuyusu derin, ama hâlâ susuz bırakılmış.
Yine de o yankı, hâlâ direniyor.

Her şey gönlünüzce olsun.

Yorgun yüreğim,
dünyanın ağır yükünü taşır,
gözü dönmüş kalabalıkların
çığlığına karışır sessizce.

Hayat sanki buğdayı bulgur yapan dibek... Haksızlıklar insanı yoruyor.
Harika dizeler...
Kutlarım Üstad, en içten selam ve saygılarımla.

Beğenerek okuduğum güzel bir şiirdi
Yürekten tebrik ederim daha nicelerine....

Yorgun yüreğim,
dünyanın ağır yükünü taşır,
gözü dönmüş kalabalıkların
çığlığına karışır sessizce.

Bir çölün ortasında susuz kalmış kuyu,
bir fırtınada savrulan yaprak,
bir şehirde unutulmuş şarkı…
Yorgun yüreğim, böyle yankılanır.

Yüreğine kalemine sağlık değerli hocam yazan ellerin dert görmesın duygu yüklü yüreğinize sevgi dolu kalbin var olsun her zamanki güzellikte şiiriniz.Sevgi ve saygılarımla

Her zaman ki gibi kendi tarzınızda gönlünüze gelen ilhamınızı bizim gibi şiir dostlarıyla paylaştığın için çok teşekkürler,selam ve sevgilerimle kalın sağlıcakla...

Şiirin imge dünyası çok geniş; bir yandan çölün ortasındaki yalnızlığı (susuz kuyu), diğer yandan kalabalıkların içindeki o sağır edici sessizliği anlatıyor. "Şehirde unutulmuş şarkı" benzetmesi, modern dünyanın hızı içinde kaybolan o naif değerleri çok güzel simgelemiş.
Şiir sadece yorgunluktan bahsetmiyor; asıl gücü "yine de" demesinde yatıyor. Haksızlıklar göğe yükselse de, içteki o "kurtuluş çığlığı" ve "insanın insana dokunma özlemi" sönmemiş.tbrkler

Umudumuz hiç bitmesın hocam tebrikler 💐🤗🙏🏻

Şiir, dünyanın ağır yükünü taşıyan ve yorgun düşmüş bir yüreğin içsel çığlığını, haksızlıklarla dolu bir dünyada bile umudu arayışını anlatıyor. Karanlık ve yorgunluk hissi güçlü, ama umut ve insan sevgisi hâlâ ön planda.
Yüreğinize sağlık değerli hocam. Mükemmel bir eser okudum. Tebrik ederim. Selam ve saygılarımla, esenlikler dilerim.

Zor günlerden, yıllardan geçiyoruz, insan oğlu aklı melekelerini kaybetmiş gibi. Bize düşen direnmek, haktan yana saf tutmak.Umutlarımız bizi yaşatacak, elbet güneş yine pırıl pırıl doğacak. Vardır yaradanın bir bildiği.
Yüreğinize sağlık, sevgiler.

YARINLARA UMUTLA UZANAN ELLER VAR...ÇÜNKÜ BİZ İNSANIZ..YOĞURUR , KAPATIRIZ HER ŞEYİ...YANLIŞLARA -YANLIŞ YAPMAYIZ..GÖNLÜMÜZE ATARIZ HER ŞEYİ..!

imrenerek okuduğum müstesna bir serbest şiir.
tebrikler, selam ve saygılar sunuyorum...

tebrikler
muhteşem
selam ve sevgiler

İnsan ruhunun yorgunluğunu ve dünyadaki zorluklarla mücadeleyi çok güçlü bir şekilde hissettiriyor. Şair, kalabalıkların çığlıkları, çölün susuz kuyusu, fırtınadaki yaprak gibi imgelerle yalnızlık ve çaresizliği ustaca aktarıyor.
Tebrikler hocam

Yüreğim yorgun ama umudum değil" derken. Susuz kalmış bir kuyu gibi görünse de, derinlerde hâlâ hayatın kaynağını saklıyor. Kalemin daim olsun inşallah.

Bu şiir, derin bir melankoli ile sönmek bilmeyen bir umut arasındaki o ince çizgide yürüyor. Okurken hissettiğim en güçlü duygu, "direnişin naifliği" oldu.
"Dünyanın ağır yükü" ile "savrulan yaprak" arasındaki tezat, insanın evrendeki hem devasa sorumluluğunu hem de kırılganlığını harika özetlemiş. Bir yandan kuyu kadar derin ve sabit, diğer yandan rüzgarda bir yaprak kadar çaresiz hissetmek... Bu, modern insanın en büyük çıkmazı.
Şiirin genelinde hakim olan "sessizce karışma" hali, aslında en gürültülü protestodan daha etkili. Kalabalıkların "gözü dönmüş" olması karşısında yüreğin "şarkı" gibi unutulmuş kalması, şairane bir yalnızlık tercihi gibi duruyor.
​Işığa Duyulan İnat: Şiiri karamsarlıktan kurtaran ve ona asalet katan kısım finali. Yüreğin yorgun olmasına rağmen "umudu bırakmaması", aslında yorgunluğun yılgınlık olmadığını, sadece çok sevmekten ve çok çabalamaktan kaynaklandığını gösteriyor.
​Özellikle "İnsanın insana dokunduğu / yüreğin yüreğe değdiği bir an" dizeleri, bugünlerde hepimizin en çok acıktığı o samimiyeti temsil ediyor. Kelimelerinle yarattığın bu atmosfer, okuyucunun yüzüne vuran serin bir akşam rüzgarı gibi; hem biraz ürpertiyor hem de nefes aldırıyor.
​Kalemine, en çok da o yorgun ama pes etmeyen yüreğine sağlık. Tebrik ederim

Yorgun yüreğim,
umudu bırakmaz,
karanlığın içinde
ışığı arar hâlâ..... İnsan umutla yaşar.. umut yüreği besleyen bir besin gibidir.. yüreğinize sağlık hocam.. güzeldi.. selam ve saygılar..

Tebrikler efendim.
Şiiri şairi kutluyorum
Selamlar saygılar sunuyorum...

Arayan mevlasını bulur. Karanlığın içinde ışığı da bulur. Kutluyorum bu güzel şiir için.

Kalemi alınca, şair eline
Şiirler yazılır, sevda üstüne
Sevgi sözcükleri gelir diline
Sözcükler dizilir, sevda üstüne.....Aşık Lüzumsuz

Her zaman olduğu gibi, tat ve demini almış bir şiir
Bizde okuyor, kutluyor ve alkışlıyoruz, yazdıran yüreği, yazan kalemi
Gönlün abat olsun, huzurla dolsun, her şiirin baş yapıt olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıkla kal, hoşça kal