çok uzun zamandır,
bir serçe kulağımın içinde,
pır pır çırpınıyor,
bir şey dillendirme telaşında,

kulak ver,
dinle beni diye çırpınıyor,
önce anlam veremiyorum,
sonra anlamaya çalışıyorum,

insan diyor insan,
o yere göğe koyamadığın,
en kıymetli mücevherlerin,
ölünce en fazla sekiz ay hatırlar,

sonrası uçar gider,
bir kelebek gibi,
bir evsiz serçe gibi,
ölme öldün mü bitti, gitti,

işte bunu bilmek bile,
yer oluyor,
duvar oluyor,
ölmeden öldürüyor,

ben en sevdiğimi,
deli gibi taptığımı,
annemi kaybedersem yaşayamam,
sonra bir ses fısıldıyor,

ya sen ölürsen,
işte orada kıyamet koptu,
beni kimse hatırlamaz,
iki damla yaş bile yürümez,

kim kime dum duma,
işte ondan sonrası,
kocaman bir kayıp,
ne siz sorun ne ben harflerin altında ezileyim…
Sibel Karagöz
#sibelkaragözşiirleri
#sibel_karagoz