Özlemin bir düğüm gibi boğazımda bekler her gece
Senin adınla başlar, seninle biter en uzun hece
Gözlerim yollarda değil artık, kendi içimde saklısın
Özlemek dediğin, ruhun bedenden ayrılmasıymış sessizce

Bir yaprak dökülse, sanki takvimden ömrümden düşüyor
Sensiz geçen her dakika, buz tutmuş bir nehir gibi üşüyor
Hangi yana dönsem, hatıraların o keskin kokusu var
İnsan en çok, kavuşmanın imkansızlaştığı yerde büyüyor

Gökyüzü bile dar geliyor bu sığmayan efkârıma
Yüreğimde açtığın o derin, o dilsiz ve kadim yara
Ne tabip merhem olur, ne zaman derman getirir
Sen gelmeden, bu hasret yangını dönmez ki bahara

​Güneş her sabah aynı eşikten içeri girerken
Lakin duvarlarımda asılı gölgen hep noksan kalıyor
Radyoda hangi istasyonu açsam, ucu sana çıkıyor
Her nota, alfabenin seninle başlayan ilk harfi sanki

​Zaman takviminden bir yaprak daha düşüyor yere
Seni sevmek; bu şehri gece vakti,sesizce terk etmek...
Ne avucumda bir umut, ne yanımda ağır bir valiz;
İçimde büyüttüğüm o devasa, o dipsiz bir dehliz

​Biliyorum, her kavuşmak soluk bir ihtimal artık
Fakat özlemek; o ihtimalin sığındığı en kuytu liman
Ben o limanda, tenine karışmış kokunla sarhoş
Hiç bitmeyecek bir sabahın uykusuna uyanıyorum
YEŞİLIRMAK