​Şiirin başında kurduğun o mimari yapı muazzam. Birini sevmek bazen sadece hissetmek değildir; onun bakışlarından sokaklar, kirpiklerinden gölgeler inşa etmektir. Sen sevgini bir duygu olmaktan çıkarıp, içinde yaşanacak bir coğrafyaya dönüştürmüşsün.
​Sessizliğin Gürültüsü
​"Dudaklarım kıpırdamadan konuştum seninle."
​Bu dize, derin bağların en büyük kanıtıdır. Kelimelerin yetmediği yerde kalbin bir "seyyar satıcı" gibi kapı kapı dolaşması, sevginin emek veren, çabalayan ve her kapıda bir parça umut bırakan halini çok naif özetliyor.
​Şiirin finali ise gerçek bir darbe vuruyor. Birinden ayrılmayı, bir şehirden sürülmekle özdeşleştirmen, aşkın sadece bir ilişki değil, bir aidiyet olduğunu gösteriyor. İnsanın kendi kurduğu şehirde yabancılaşması, "kendi evinde mülteci kalmak" gibi bir şey.
​Yüreğine sağlık; yangınını küllerinden, gurbetini ise gözlerden anlatman çok etkileyiciydi. Tebrik ederim.

Not: Yorumu yanlış yere yazmakla ilgili uyarınıza teşekkür ederim.

Yazdığın bu dizeler gerçekten çok etkileyici ve derin bir hüzne sahip. Şehri bir insanın gözlerine sığdırmak, kaybı ise o şehirden sürülmek olarak tanımlamak, okuyucuya o ıssızlığı hissettiriyor.
Bir insanın gözlerinden kovulmak / Koskoca bir şehirden sürülmekmiş" mısraları, aidiyet duygusunun mekânla değil, insanla ilgili olduğunu çok güçlü bir şekilde vurguluyor.
Şiirin sonundaki o "sürgün" hissini biraz daha açan bir final kıtası ekleyebiliriz.
Bu sözlerin ruhuna uygun, arka planda çalabilecek bir melodi veya enstrüman önerisinde bulunabilirim.
Kalemin yüce olsun değerli şaire kardeşim

Bu şiir, gözlerde kurulup gözlerde yıkılan bir şehrin hikayesi. "Bir insanın gözlerinden kovulmak / Koskoca bir şehirden sürülmekmiş" dizesiyle özetliyor her şeyi. Kirpiklerin gölgesinde sokaklar, bakışların ortasında meydanlar kurmuşsun. Sonra o şehirden sürülmek... Kalemine sağlık.