I-GECEYİ KİM ÖLDÜRDÜ

Geceyi kim öldürdü, söyle bana geceyi kim öldürdü
Geceyi kim öldürdü, hangi soğuk kaldırım çaldı canını
Yorgun bir şairin cebindeki mısra getirdi geceye ölümü

Ayın rengi kaçmış şimdi, teneke damların üstünde
Evet ay solgun sevgilim, rüzgâr denizi unutmuş
Cebimde kalan eski adresler ve yarım bir şarkı

Bir istasyon kahvesindeyim, saat aynı yerde takılı
Evet hâlâ buradayım, trenler önümden geçip gidiyor
Adımı sorsan bilmem, dönüş adresi olmayan bir mektubum

Bu şehirden kalkan her tren benden biraz alır
Evet her tren sessizce çalar
Geriye duman, yankı ve biraz da ben kalır

Aynalar birden kırılır, yüzüm yere düşer
Evet sorarım kendime, kimdim ben önceden
Cevaplar başkalarından gelir, geç kalmış yalanlarla

Ne zaman sana uzansam gözlerin başka bir peronda
Evet her seferinde sokak lambaları titrer
Ben hep geç kalan bir adamım, kendimde kaybolurum

Her kayboluşumda adım biraz daha silinir
Evet sesim duvara çarpar ve ölür
Belleğimde bir çukur var, beni yatıracak kadar derin

Geceyi kim öldürdü, hep soruyorum kendime.
Geceyi kim öldürdü, bu şehir gerçeği söylemez
Belki bir kurşun, belki zaman…
Belki bendim, Tanrım belki ben.

II-SUSTUĞUMUZ YERDEN

Biliyor musun, mon amour,
Ayrılıklar sandığın gibi olmaz.
Bir tren kalkar geceden,
Ama kimse el sallamaz.

Yağmur boğar eski sokakları,
Boğaz mürekkep gibi kararır.
Ben bir meyhane camında
Adını içime yazarım.

Saçların dağılmış bir sokak lambasında,
Şehir yüzüne düşer usulca.
Parmakların cama değdiğinde
Gökyüzü kırılır içimde, yavaşça.

Bir kelime aradım o gece.
Seni anlatmayan bir kelime.
Ama her cümle geri döndü
Adına, yine ve yine.

Şimdi ne zaman gökyüzü kirlense
Bir şiirden düşüyorum.
Adı sende unutulmuş
Bir ayrılığa dönüşüyorum.

Biliyorum, mon amour,
Her ayrılık biraz suç ortaklığıdır.
Bu yüzden kimse kimsenin ardından
El sallamaz artık.

Zaman geçer…
Biz susarız.

Ve suskunluk,
En ağır tanıktır aşka.


III- ŞİİRLER KALBİN GAYRİMEŞRU NOTLARIDIR

Açıkça söyleyeyim…
Bazı geceler şehir susmaz.
Sen gözlerini indirdiğinde
Bir cümle eksilir ağzımdan.

Parantez kapanır ansızın,
Bir sokak kararır içimde.
Bir dizeyi infaz ederim
Köhne bir köşe başında gizlice.

Bordo bir plak döner o sırada,
Cızırtılı, buğulu, eski…
Şairlerin düşten kalma yılları
Sızar omzuma sessizce.


Bir kadını sevmekle başlar
Bazı devlet suçları…
Adını fısıldadığın anda
Şehir seni sorgular ağır ağır.

Bir kadını sevmekle başlar
Bazı devlet suçları…
Kalbim mühürlü bir dosya gibi
Açılır gece yarıları.

Gözlerin dedim ya…
Bir bakış değil, eski bir bildiri.
Yasak bir yazdan koparılmış
Yanık bir şehir bildirisi.

İki serseri çocuk gibi
Sigara tüttürürdük lambaların altında.
Duman yükselirdi göğe,
Suçumuz aşk, delilimiz sokakta.

Sonra sen başka bir şiirde unuttun beni.
Ben susmayı öğrendim, başka türlü.
Bir parantez gibi açıldım…
Ve kapatılmadan kaldım.

Bir kadını sevmekle başlar
Bazı devlet suçları…
Ve şiirler, sevgilim.
Kalbin gayrimeşru notlarıdır.


IV- SİYAH LALENİN ARDINDAN GELEN DUMAN

Karanlık sokaklarda unutulmuş bir küfür gibi,
Rüzgar konuşur benimle gizli gizli.
Safran renkli ceketli o çocuk hâlâ,
Çivili bir yalnızlığa yaslı şimdi.

Ölümün kemerli kapısından bakar zaman,
Ve bir şehir daha ellerimden kaydı bu akşam.


Kime anlatsam şu lağım gülüşlerini?
Kime desem sürgünlüğümü bir kuş tüyüne?
Ben kırmızıyla işaretlenmiş suçtum artık,
Adım yazılı tutanak defterine.


Siyah lalenin ardından gelen duman,
Yükselir geceden ağır ağır.
Bir harfin küskünlüğüyüm ben,
Bir cümleden kovulmuş yarım kalmış.

Siyah lalenin ardından gelen duman,
Şehrin alnında kırmızı iz.
Her aşk en sonunda,
Kendi cenazesine gelir sessiz.

Düşlerin kadavralarını toplayan memurun
Ellerinden sarkıyordu karanfiller.
O karanfiller buharlaşıp göğe karıştı,
Mahkeme kararı gibi keskin ve kirliydiler.

Veda cümlesiydi o çiçek,
Ben duymamış gibi yaptım.
Çünkü her ayrılık devlete bildirilmez,
Ben bunu geç öğrendim.

Hangi dile çevireceğiz bu suskunluğu?
Hangi yemin susturur bu karanlık dizeyi?
Ben şehrin alnında kırmızı mürekkep lekesiyim,
Bir ihtimalin gölgesinde tutukluyum hâlâ.

Siyah lalenin ardından gelen duman,
Göğe yükselir her gece.
Ve ben,
Bir harfin küskünlüğünde
Yanıp sönen bir hece.