Gidişini izledim.
Arkana bakmadın
ben de seslenmedim.

Çünkü bazı kadınlar
ağlarken bile
onurunu düşürmez yere.

İçimde kopan fırtınayı
avuçlarımın içine sakladım.

Bir şehir yıkıldı sustuğum yerde,
sen yalnızca rüzgâr sandın.

Kırıldım, evet.
cam gibi değil
ayna gibi.

Artık baktığında
kendini göremeyeceğin bir ayna

Sana kızmadım.
Kırgınlığım bile buruktu

Adını dualarımdan değil
ama alışkanlıklarımdan sildim.

Bilirsin,
ben gidenin ardından koşmam.

Kalan benimdir
giden elin...

Yaralarımı ipek bir mendil gibi taşır,
kanarken bile leke göstermem.

Sevmiştim.
Hem de her cefanı görmeyecek kadar.

Çok da bir şey istememiştim senden
Biraz sevgi
Biraz dabor
Bir de gölgede bir salıncak

Şimdi gidiyorsun ya sen
bil ki kaybettiğin şey
bir kadın değil,
yeniden sevme ihtimalindi.

Ve ben…
Bir akşam vakti gibi çekileceğim hayatından.

Gökyüzü biraz kararacak belki
ama kimse bimeyecek güneşin niye erken battığını
anlamayacak.

Kabul ediyorum.
Bitti.

Ama şunu da bil ki

Bazı ayrılıklar
erkeği özgür bırakır ama
kadını bir efsaneye dönüştür...