“Aşkımı baharımı alıyorum üzerinden,biraz da kışı yaşa ….”

Gözlerimde sıkışmış bir göl var,
dibinde senin gölgen donmuş;
ayın kırık dişleriyle parçalanmış ışık
suda titriyor,
rüzgâr katran ve kül karışımı tüyleri
sokak taşlarına sürüklüyor;

yapraklar avuçlarıma düşerken
unutulmuş şarkıların yankısı gibi çatlıyor,
bir duvarın çatlağında kar gömülü sır açığa çıkıyor;
nefesin bulanık camın ardında,
zamanın çukurunda titriyor.

Gecenin içinden geçen trenin uğultusu
tellerimde yankılanıyor;
adımlarım gölgelerle karışıyor,
seni bir anlık şimşek gibi yakalamaya çalışıyorum.

Yıldızlar elimden düşüyor,
buzun üstünde çığ gibi parçalanıyor;
hatıralar donmuş saatler gibi çatlıyor,
ama hâlâ seni arıyor, sessiz ve soğuk.

Rüzgâr donmuş denizlerin üstünde dolaşıyor;
dalgalar unutulmuş kelimeleri sahile çarpıyor.
Kar taneleri ellerimde erirken seni arıyorum,
ama sadece gölgeler var;
gölgelerin içinde çığlık yok oluyor.

Mevsimler bir aynada birbirine geçiyor;
baharın tazeliği, yazın ağırlığı,
sonbaharın kırılganlığı, kışın beyaz boşluğu
iç içe geçiyor.

Zamanın rengi donuyor düşüncelerimde;
hatıralar her kırıkta sessiz bir çığlık bırakıyor.
Bütün dünya bir rüya gibi eriyor ve yeniden donuyor;
bir ışık kırığı gibi gözlerimden sızan,
içimde hâlâ yanıyor.

Geceyi delip geçen ay ışığı
gölgeleri büyütüyor;
kar ve güneş üst üste binmiş,
her adımımda zamanın rengi değişiyor.

Rüzgâr katranla kül karışımı bir masal anlatıyor;
sokak taşları eski adımların sesini tutuyor.
Hatıralar elime düşerken çığ gibi çatlıyor;
unutulmuş kelimeler buzun üzerinde eriyor.

Kışın sessizliği, baharın tazeliğiyle çarpışıyor;
yıldızlar gözlerimde kırılıyor.
Gölgeler içinde bir fısıltı dolaşıyor;
zamanın içinden geçen trenin uğultusu
kalbimde yankılanıyor.

Düşlerim bir labirent gibi dönüyor;
her kırık ışık bir hatıra bırakıyor.
Rüzgârın uğultusu içinde adını arıyorum,
donmuş denizlerin üstünde kar tanesi gibi süzülen bir hayal.


Karanlığın, sessizliğin ve gölgelerin arasında;
yorgun, boş ve donmuş bir sahnede,
kendi nefesime fısıldıyorum:

“Aşkımı baharımı alıyorum üzerinden biraz da kışı yaşa ….”
Hüseyin Erdinç