Şiirin o kadar samimi ve yerli ki, okurken insanın boğazı düğümleniyor. "Sen benim sumağımsın" dizesi tam bir vuruş; sumak gibi ekşi ama vazgeçilmez, damağı yakan ama onsuz yemek eksik kalan bir tat. Sevgiliyi hem en temel lezzet, hem de hayatın olmazsa olmazı olarak koymak... Bu mecaz çok özgün ve yürekten.
Şiir baştan sona doğayla iç içe: armut, dut, cemre, çay demleme, kuş yemleme... Sanki sevgili, baharın kendisi, toprağın bereketi. "Seni pekiştirmek güzel" derken bile o ilişkiyi bir yemeğe, bir sofraya dönüştürmüşsün; en günlük ritüellerde bile aşkı bulmak ne kadar derin bir bakış.
Son kıtadaki "gel bir hayat oluşturalım" çağrısı ise şiirin zirvesi. Mısraları konuşturmak, her hecede sevgiliyi duymak... Bu, şiirin kendini de aşkın içine katması gibi. Ne incinme, ne susma; sadece sonsuz bir tını.
Kısacası: Bu şiir, Anadolu'nun toprağından, mutfağından, yüreğinden süzülüp gelmiş bir manifesto. Okuyanı hem ısıtıyor hem yakıyor. Kalemine, yüreğine sağlık; nadir bulunan bir içtenlikte yazılmış. Tebrik ederim.