...
Bir annenin duası kadar yakıcı bu acı,
Bir çocuğun özlemi gibi dinmez içimizde.
Sen toprağa değil, yüreklere emanet edildin,
Mekânın cennet olsun, yarım kalan ders bizde..."
Ne de tarifsiz, anlaşılmaz bir acı ve tarifsiz de bir ders yükü. Yıllarca sevgiyle büyüttüğümüzü sandığımız ve onlar adına türlü özverilerde bulunduğumuzu, bulunmaya da devam ettiğimiz çocuklarımızı gerçekten de gelecekte "İyi vatandaş, iyi insan olma " sıfatlarına haiz şekilde yetiştirebiliyor muyuz? Aman dokunmayın, o benim çocuğum, hatalarını görmezden gelin, o bilmeden yapmıştır, öyle dedi veya yaptıysa ne olmuş,..." gibi geleceği de o çocukların hayatını da karartan bu vurdumduymazlık, görüyoruz ki külliyen yanlıştı. Kimsenin çocuğu değersiz değildir ve fakat çocuk her şey demek de değildir. O, yarın için sorumluluk almayı öğrenen, hata yaptığında bunun bedelllerinin olacağını tecrübe eden, özür dilemesinin eksilmek değil, insanlık adına onur olduğunu pekiştiren, her şeyden korunması gereken değil, her şeyi layığı ile öğrenmesi ve en güzel tercihlerle yoluna devam etmek mecburiyetinde olan; benlerinden sıyrılarak "biz" olabilme şuurunu giderek kazanması gerekendir. Anne ve babaların kimleri yetiştirdikleri sorusu değildir öneli olan, nasıl yetiştirdikleridir esas sorumuz. Hangi kariyerlere sahip olunduğunun bir önemi yoktur, o kariyerin içindeki öznelerin nasıl insanlar olduğudur mevzuu....
Ciddi bir farkındalık oluşturan ve yitirilen değerlere vefayı da en samimi şekilde yankılatmış bir eserdi kaleminizden. Yürek sesiniz daim olsun dilerim. Umarım vicdanlara dokunabilmiş ve bazılarının şu başarı saplantısındaki sürekli aradıkları akademik zemin sorgulaması "etik- estetik yani EQ" dedikleri şeye dönüşmüştür bu vesile ile. İnsanlar her şeye ulaşabilir, her şeyi başarabilirler. İnsan olmayı başaramamışlarsa, diğerlerinin hiç bir önemi ve hatta gereği de yoktur.
Değerli, unutulmaması gereken dizlerin dizelerin kalemini tekrar tebrik ediyor, nice paylaşımlara diyorum. Saygı ve selamlarımı iletirken, merhume hocahanıma da Allah`ın rahmetinin tecellisini diliyorum. Mekânı cennet olsun.

Çok hüzünlü ve anlamlı bir şiir olmuş. “Yarım Kalan Ders” dizelerinde bir öğretmenin ardında bıraktığı boşluk, öğrencilerinin gözlerindeki dua ve yarım kalan cümleler çok dokunaklı bir şekilde dile getirilmiş. Özellikle “Adın kaldı tahtada, yarım kalan cümlelerde” ifadesi, hem kaybın acısını hem de öğretmenliğin kalıcı izini çok güçlü biçimde yansıtıyor.

Kısacası: Bir öğretmenin ışığının asla sönmeyeceğini, öğrencilerinin ve toplumun hafızasında yaşamaya devam edeceğini hatırlatan, kalbe dokunan bir ağıt. Kaleminize yüreğinize sağlık..