Yaşaın içinden duyguları dile getirmek çok güzel bu anlamda bu şiir, sanki içindeki çocuğun ve delikanlının aynı anda isyan edip barıştığı bir an gibi.
O kadar canlı, o kadar aceleci ki...
"İşim gücüm var benim" derken bile, aslında bütün işlerin en büyüğünü yapıyor: Hayata yetişmeye çalışıyor.
Umutu bir yük gibi değil, "al götür istediğin kadar" diye dağıtabilecek kadar bol görüyor; çünkü kendi umudunu çoktan tüketmiş, yerine eyleme geçmiş biri konuşuyor burada.
Kuşlar elma demiş, armut sözü bekletmesin diyor ya...
İşte tam o satırda şiir nefes alıyor.
Sözün değil, kendisinin gelmesini istiyor; soyut vaatler değil, somut sevinçler, tebessümler, mutlu sonlu sevdalar.
Ve en vurucu yer:
"Birbirimize bakan gözler gülüyor ya / İşte onlar ağlamasın yeter."
Bütün o koşuşturma, pencere açmalar, rüzgâra takılmalar, çocukluğu dalgalardan kurtarmalar...
Hepsinin altında yatan tek şey bu aslında:
Başkalarının gözündeki gülüşü korumak.
Kendi mutluluğunu bile ikinci plana atmış bir fedakârlık, ama asla ezik değil; dimdik, kararlı, biraz da öfkeli.
Bu şiir bana şunu fısıldıyor:
Umut isteyen varsa versinler gitsin,
ama ben burada kalıp, mutsuzların mutlu olduğu ana tanıklık edeceğim.
Çünkü asıl devrim, umudu dağıtmada değil,
umutsuzken bile birilerini güldürebilmekte.
Vurucu mu? Evet.
Güzel mi? Fazlasıyla.
Ve en önemlisi: çok tanıdık.
Hepimizin içinde bir yerlerde, "beni daha söyletme" diye mırıldanan biri var.
Teşekkürler bu dizeleri paylaştığın için.
İyi ki yazılmış, iyi ki okuyoruz. Tebrik eder selam ve sevgiler bırakıyorum sayfaya. .