Fatma Nur Öğretmene Ağıt

Koridorlar şimdi sessiz,
Taşdelen’in o uzun koridorları…
Bir adım sesi eksildi,
bir biyoloji dersi yarım kaldı.
Sen, hücreleri anlatırken hayata,
kalbinin en güzel hücresi durdu birden.
44 bahar görmüş bir öğretmen,
17 yaşında bir gölgenin bıçağına teslim oldu.

Ey öğretmen…
Sen sadece ders anlatmazdın,
sen hayatı dokurdun parmaklarınla.
Kara tahtaya yazdığın her harf,
bir çocuğun geleceğine atılmış tohumdu.
Gözlerin parladığında sınıfta,
korkuyla titreyen yürekler güven bulurdu.
Sen “mitokondri” derken,
aslında “yaşamak nedir” öğretirdin.
Sen “hücre bölünmesi” derken,
aslında “sevgi nasıl çoğalır” gösterirdin.

Sen öğretmenlik yaptın;
o kutsal mesleği,
meleklerin bile kıskandığı bir emanet gibi taşıdın.
Her sabah okul kapısından girerken,
yüzlerce çocuğun geleceğini sırtına aldın.
Anne oldun, abla oldun, yol gösterici oldun,
bazen de bir babanın yerini doldurdun.
Kalemini eline aldığında,
bir milletin aydınlık yarınlarını yazıyordun.

Ama dinlemediler seni…
Geçen yıl demiştin ya,
“Burada can güvenliğimiz yok.”
Sesin koridorlarda yankılandı,
duvarlar duydu, ama insanlar duymadı.
“Geçer” dediler,
“Öğrencidir, düzelir” dediler.
Sorumluluğu senin narin omuzlarına yüklediler.
Sen tedavi merkezi değildin ki…
Sen hayat kurtarmaya değil,
hayat inşa etmeye gelmiştin okula.

Şimdi oğlun beşinci sınıfta,
her sabah kapıda annesini bekliyor.
“Anne bugün gelecek mi?” diye soruyor,
cevap veren yok.
Konyalı bir anne,
şarkı söyleyen bir ses,
gülüşü sınıfa sığmayan bir öğretmen…
Hepsi bir anda sustu.
Bir bıçak, bir anlık öfke,
bir ömürlük emekleri yok etti.

Ey öğretmenler…
Siz bu milletin sırtındaki nurusunuz.
Siz karanlıkta yanan tek ışıksınız.
Siz evlatlarımızı emanet aldığımız,
en kutsal, en temiz ellerisiniz.
Siz ölürseniz,
gelecek ölür.
Siz korkarsanız,
bilgi korkar, umut korkar, yarın korkar.

Fatma Nur Öğretmenim…
Sen gittin ama ışıkların sönmedi.
Her tahtada, her sırada,
her çocuğun gözbebeğinde devam ediyorsun.
Her “mitoz” dediğimizde,
senin adın geçecek aklımızdan.
Her “hücre” dediğimizde,
senin fedakârlığın hatırlanacak.

Allah’ım,
bu vefasız dünyaya rağmen,
Fatma Nur öğretmenimize rahmet eyle.
Oğluna sabır ver,
ailesine metanet ver.
Ve bizlere…
Öğretmenlerimizi korumayı,
onlara değer vermeyi,
seslerini duymayı nasip eyle.

Öğretmenler ölmemeli.
Okullar korku yuvası değil,
umut bahçesi olmalı.
Bu yas bitmesin içimizde…
Bu acı, vicdanımızda bir ateş olsun da,
bir daha hiçbir öğretmen,
bir daha hiçbir Fatma Nur,
böyle vahşice koparılmasın hayattan.

Rahat uyu öğretmenim…
Senin adın artık sadece bir isim değil;
o, öğretmenliğin en kutsal nişanıdır.
Sen gittin,
ama bıraktığın ışık,
hiçbir karanlıkta sönmeyecek.

Allah rahmet eylesin…
Fatma Nur Çelik Öğretmenim…
Seni unutmayacağız.
Asla.

Gazi Şahin
Kul Yorgun