______________________
--------------------------🦋
Biliyorum, bazı gidişler sadece bir boşluk bırakmaz,
Ruhu yerinden söker de yerine koca bir uçurum diker.
Ben senin gidişine değil, bende kalışına yenildim;
Kendi celladının gölgesinde serinleyen bir kurbanın son hecesiyim şimdi.

Gönlümün eşiğine ilk adımını attığında,
Bütün kışların hükmünü yitirdiğine yemin edebilirdim.
Meğer sen baharı müjdelemek için değil,
İçimdeki son yeşili de zemheriyle boğmak için gelmişsin.

Şimdi hangi sokağa çıksam adımın üstü kanla çiziliyor,
Sen benden giderken, hatıraların kutsalına da leke sürdün.
Hani sadakat bir onur meselesiydi aramızda?
Sen onurunu bir kenara bırakıp, yalanlarını zırh gibi kuşanıp gittin.

Varlığınla sığındığım o liman şimdi bir intihar yamacı,
Beni ittiğin o boşlukta hala tutunacak bir el arıyorum.
Hesaplayamadın değil mi bu mutlak sessizliğin beni boğacağını?
Sen sadece gittin, ben ise senin gidişinin enkazında mahsur kalandım..

Gökyüzünü bir kefen gibi üzerime örttüğün o geceden beri,
Işığa dair ne varsa hepsine küstüm, karanlığı evim bildim.
Kime sorayım şimdi bu sahipsiz kimsesizliğin bedelini?
Şehir bile senin adını bir ağıt gibi fısıldarken, ben hangi sahilin kumuna sığınayım?

Hazırlıksız yakaladın beni, tam da en zayıf noktamdan, merhametimden,
İnanmayı bir suç gibi boynuma ağır bir zincir yapıp asıp gittin.
Dönmeni beklemek, olmayan bir kapının çalmasını ummakmış,
Ben her gece o kapının eşiğinde biraz daha eksiliyorum.

Ardından döktüğüm o yaşlar yolu aydınlatmaya yetmedi,
Sadece içimdeki o kör kuyuyu, o dilsiz karanlığı daha da derinleştirdi.
Kuşlar bile artık bu evin çatısına uğramayı bir vebal sayıyor,
Giderken onlara da mı bizi hiç yaşanmamış saymayı öğrettin?

Bundan sonra her hüzünlü hikâye benimle başlayacak,
Her ayrılık mektubu benim imzamı taşıyacak.
İyileşmek, unutanların sığındığı o ucuz tesellidir sadece,
Ben bu yarayı bir nişan, bir rütbe gibi ruhumda taşıyacağım.

Kime tutunsam elimde kalıyor demiştin ya hani,
Asıl hançer senin elindeymiş,
Asıl kurban ise benim o sarsılmaz niyetim.
Ben sana bir ömürü hiç çekinmeden hibe etmiştim,
Sen bana sadece sonu gelmeyen bir harabe, bir enkaz bıraktın.

Dönmeyeceğini bildiğim halde kulağım hala o uğultulu sessizlikte,
Belki bir pişmanlık hıçkırığı, belki bir "özledim" feryadı duyarım diye.
Ama gelen sadece o dondurucu ve kimsesiz boşluk,
Duvarlar bile her gece üzerime biraz daha ağır, biraz daha kinle yürüyor.

Helal etmiyorum sana bu darmadağın geniz yanığımı,
Helal etmiyorum uykularımı bölen o sahte gülüşlerinin gölgesini.
Sen başka hayatlarda yeni yalanlar dokuyup sahte baharlar vaat ederken,
Ben bu yıkıntının altında kendi adımı, kendi varlığımı unutuyorum.

Şimdi o kurduğun buz dağlarının ardında, kendi sahteliğinle yaşlan;
Beni anlamayı reddettiğin her saniye, senin en büyük eksiğin kalsın.
Sen bu hikâyede giden değil, kendini ziyan edensin;
Gördüğün her rüyada, yıktığın bu mağrur kalbin ahını duyacaksın.

Cemre Yaman
____________🦋