Vuslat Bayramı

Bayram gelmiş...
Lakin vuslat
Kokmayan bayramı neyleyim kurban?
Ârifler katında ölüm düğün gecesidir de,
Sen’den ayrı düşmek
Ölümden beter bir azaptır kurban.
Varlığınla nurlanmayan bu ten,
Kemiklerime dek hicran ile yanar;
Her zerrem, her azam zikr-i firak ile
"Hû" der, Seni sayıklar.
Gözlerim sükût eylemiş,
Lakin kalbim kan ile abdest alır. Ben "ben"lik davasından geçtim,
Varlığımı Senin varlığında erittim;
Sen’siz geçen bayramı,
Bayram saymaktan hicap ettim kurban.
Zâhirin bayramı geçer gider de,
Gönlümün bayramı yarım kaldı;
Hayallerim bu fâni dünya eşiğinde
Bir bir kırıldı.
Artık ne masivayı gözlerim
Ne de dünyanın yollarını beklerim;
"Geleceksin" diyen beşeri umutları, "Sen’den gelene razıyım"
Teslimiyetine feda ettim.
Elimi açıp "gel" demeye mecalim yok,
Lisanım hâlimdir...
Belki bu, nefes mülkündeki son bayram
Durak’ımdır,
Belki de emaneti teslim edeceğim son demimdir.
Tek muradım odur ki:
Son nefesim,
Senin rızanın kucağında
Bir şükür secdesiyle
Nihayete ersin.