Akşamı bekleyeceğim ben yine
Hayalinle koşturmak için düşlerime
Kalbimi acıtıyor sensizlik gurbet diyarında
Yaralı bir ceylan gibiyim, yoksun !
Herkes yaşıyor sanıyorum... sensiz yaşamak ne ki
Ayrılıklardan ne kaldı geriye, diye sorarsan
O umutları papatyalar gibi yürekten
Bir solmuş gül kaldı geriye

Aylardan eylül
Yorgun bir mevsimin avuçlarındayım ben
Artık, çayımda şekerimi
Ekmeğimde tadı - tuzu hissetmiyorum
Gözlerim küskün uykulara
Senden kalan bana
Sapsarı bir hüzünden sesleniyorum sana
Bir şarkıydı kulağımda senden kalan
Göz yaşımdan şiirler serdim yoluna
Bir veda busesi yağmurlardan yalnız bana

Bilemez hüznümü hiç kimse
Gülemez şu yüreğim gizli akar pınarlarım
Sonbahar yaprakları gibi uçuşur düşlerim
Şimdi tüm martılar isyanda... küskünler denizlere
Beni unutma, desem mi bilmiyorum
Unutuldum işte
Gecenin korkulu yalnızlıklarında
Oysa o dost sandıklarım kırdı
Sen gideli gözlerimde yaş, yüreğimde çığlıklar
Bırakan
O senin de dost diye inandıkların

Beni unutma desem mi bilemem sana
Her şeye rağmen gitmezdin biliyorum
Kendi gözlerinden bile kıskanan sen
Bana yazdırmazdın ayrılıkları
Soruyorum şimdi, o uzak gurbet yaralıyor mu seni de
Arıyor musun ellerimi, gözlerimi
Benim de seni aradığım gibi
Şimdi mutlu musun ?

Beni unut diyeceğim küskünüm çünkü sana
Beni unut bu sefer
Unut gökkuşağı anılarımızı
Unut düşlerimdeki renkli zamanları
Bütün hayallerimizi unut
Şiirlerimdeki sitemleri de unut
Boş ver, ben unutmam, ben yazarım bitmeyen aşkımı

Süveyda çiçekleri açmıyor artık yüreğimde
Sessiz çığlık gibi dertler tenimde
Sürgün edilmiş düşüncelerim
Sensizliği hayal ettim de bir an
Gözlerimde dinmeyen yağmurum
Issızlığına sığındığım simsiyah gecem
Tek mevsimim sonbaharla ıslattığım
Yorgun düştü şiirlerim bu gidişe
Sol yanımda bir çaresizlik
Bu yara belki de kapanmaz !
Sen uzaklarda kal... elvedanla
Kalbin kalbimde tutsak bilirim

Günay Koçak

2 / 03 / 2026