0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
67
Okunma
Ateşten Nehir
Hayat bir akış…
Ve o amansız nehir çağırır hepimizi.
Nehirde bizler birer gölge,
Suyun yüzünde titreyen bir akis.
Sandal yok.
Rehber yok.
Yüzmeyi kim öğretir insana
Kendi derinliğinde boğulmadan?
Her çırpınışta biraz daha açılır
İçimizdeki dipsiz kuyu.
Kıyı sandığımız yer
Meğer sona çıkan bir uçurum
Gidiş durdurulmaz;
Zaman, akıntının adıdır.
Ve nihayet…
Hüsran diye bildiğimiz kapı aralanır.
Lakin bilirim:
Son dediğin de bir başlangıç saklar.
Çırpınış bitmez, şekil değiştirir.
Bu kez su değil akan,
Ateştir.
Ne sandal kalır,
Ne de adını bildiğin bir rehber.
Yalnız hakikatin çıplak yüzü
Ve yüz ile başbaşa kalmışsın
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
