Akıl yürek söz

Akıl, yürek ve söz;
Üçü de bir sırda cem olmalı.
Biri başka diyara düşerse
Hakikatin sesi bölünür yarı yarıya.
Akıl ayrı yolda, yürek ayrı sevdada ise
Söz, çatallaşır dilde;
Her hece başka bir telden çalar,
Gönül nağmesi eksik kalır.
Sözün özü yürekten doğar;
Yürekte sadâkat varsa nur olur.
Lâkin akıl Hak’tan gayrı yerdeyse
O nur, gölgede kalır,
Dürüstlük bile yol bulamaz kendine.
Ne vakit akıl hikmete,
Yürek muhabbet-i ilâhîye,
Söz de hakikate râm olursa;
İşte o dem susar nefis.
Beden zırhında kalan nefis
Ancak hava ve aş derdine düşer;
Hevâsı söner, sesi kısılır,
Saltanatını kaybeder iç âlemde.
Akıl, yürek ve söz
Bir mürşidin nazarında terbiye bulursa;
Ne içte kavga kalır ne ayrılık.
Demir gibi katı nefis
Erir bir bakışta.
O vakit gözlerden akan yaş
Hüzünden değil;
Muhabbetten,
Aşktan,
Vuslat kokan bir teslimiyetten olur.