NOT: Bu sözler geceye ait.Eğer bir yerlerde kendinizi bulursanız,bestelenmiş hâllerini de dinleyebilirsiniz.
Ama bir ricam var:Efkâr size eşlik edebilir,sigara etmesin lütfen.

1)KENDİ GÖLGEM

Kendi gözlerime bakıyorum,
Yaptıklarımı sayıyorum,
Her hata ağır,
her söz bir çivi gibi.

Kalbim soruyor,
“Doğru muydu bu yol?”
Sessizce yanıt arıyorum,
ama sadece kendi nefesim var.

Gölge gibi izliyorum kendimi,
her adımda biraz daha düşüyorum.
İçimdeki sesler çatışıyor,
birini sustursam diğeri çığlık atıyor.

Bir yansıma geliyor camdan,
ama tanımıyorum onu.
Kendi ellerimi görüyorum,
ama tutamıyorum.

Zaman duruyor,
düşünceler dönüyor.
Kendimle hesaplaşıyorum,
sonuna kadar.

2)İÇİMDEKİ YÜK

Gece ağır.
Adımlarım bana ait değil.
Sokaklar susuyor,
benden önce vazgeçmiş gibi...
Ellerimde kalan
zamanın tortusu.
Neye dokunsam kararıyor,
adımı saklıyor benden.

Gelmek istedim.
Ama yol dediğin
bazen sadece susar.
Beni burada bırakma.
Beni burada bırakma.

Taşıdığım yük
beni benden eksiltiyor.
Aynaya baktığımda
her şey geride kalmış.
Sözlerim var
ama içimde duruyor.
Söylersem dağılırım,
susarsam kalırım.

Beni burada bırakma.
Gece uzun.
Bir yere götürme beni.
Olduğun yerde kal biraz.

Karanlık geçer belki…
yalnızlık kalır.


3)KARANLIK

Gecenin içinde adım kayboluyor.
Rüzgar fısıldıyor ama kimse duymuyor.
Yıldızlar saklanmış,
ben onları arıyorum.
Sesim içimde dönüyor,
dışa çıkmaya korkuyor.

Bir ışık var uzakta,
ama ulaşamıyorum.
Her adımda biraz daha yalnızım,
her nefeste biraz daha sessiz.

Gölgenin ardına saklanıyorum,
kendimden kaçıyorum.
Beni çağırıyor bir şey,
ama geri dönüyor sessizlik.

4)KAYIP SOKAKLAR

Sis çökmüş şehir üzerine.
Adımlarım yankı yapıyor,
ama cevap yok.
Pencereler kapalı, ışık yok.
Ruhum yalnızlığı ölçüyor.
Sözcükler dilimde kuruyor,
konuşamıyorum.

Rüzgar içime doluyor,
kalbim çarpmıyor.
Bir kapı açılıyor uzakta,
ama giremiyorum.

Gölgeler beni takip ediyor,
her nefeste biraz daha sıkıyor.
Son ışık da sönüyor,
ve ben burada kalıyorum.


5)GECE VE BEN

Saatler duruyor.
Duvarlar nefes alıyor.
Ben bekliyorum,
ne beklediğimi bilmeden....

Ay ışığı yorgun,
camdan içeri girmiyor.
Gecenin ortasında
bildiklerim siliniyor.

Bir cümle var içimde,
Başı var sonu gelmiyor.
İçimde asılı,
düşmüyor.

Hava soğuk.
Yalnız oturuyorum.
Kimse gelmiyor.
Ben de gitmiyorum.
Uzaktan bir ses duyuyorum
adımı bilmeden çağırıyor.
Yaklaşıyorum,
geri çekiliyor.
Kalbim yavaş,
Kalbim ağır.
Her atışta
bir şey eksiliyor.

Buradayım hâlâ.
Işık yok.
Gürültü yok.
Sadece gece
ve ben,
sadece ben.


6)GECEYLE ANLAŞMA

Gündüz başaramadığını
geceyle konuşursun.
Işıklar sönünce
yüzün düşer masaya.

Gündüz taşıdığın isim
gecede ağır gelir sana.
Kimseye demediklerin
duvarda asılı kalır.

Uykuyla kavga etmezsin,
zaten gelmeyeceğini bilirsin.
Gece soru sormaz,
sadece bekler.

Geceyle bir anlaşma yaptım.
Affetmedi beni.
Ama sustu.

Saat ilerledikçe
kendinle arandaki mesafe büyür.
Kaçmadın.
Sadece oturdun.
Uykusuzluk ceza değil,
itiraf saatidir.
Işık yokken
yalan da yoktur.

Geceyle bir anlaşma yaptım.
Her şeyi anlatmadım.
Ama saklamadım da.

Sabah gelirse
konuşmam.
Gece anladı.
Dinledi beni,
Sorgulamadı
Yargılamadı.


7)OLDUĞU KADAR

Bu an geçecek,
bunu biliyorum.
O yüzden tutmuyorum,
uzatmıyorum.
Söylenecek şeyler var belki
ama gerek yok.
Bazı cümleler
son anda fazlalık olur.

Bakıyorum,
ezberliyorum.
Bir daha olmayacak şeyleri
insan dikkatle izler.
Sesim sakin,
içim değil.
Ama içimi
dışarı taşımıyorum.

Gitmekle kalmak
aynı yerde duruyor.
Çünkü ikisi de
artık sonucu değiştirmiyor.

Bir iz kalacak belki,
silinmeyecek.
Ama büyümeyecek de.
Olduğu kadar.
Elimi çekiyorum yavaşça.
Kırmadan.
Çünkü bu
son kez.

Kapı kapanmıyor,
ben kapatıyorum.
ArkamA bakmadan.

Çünkü bakarsam
uzar her şey.
Bitti demiyorum,
Sadece.