Yaşlı birer ihtiyar olalım seninle,
Zaman saçlarımızdan sessizce geçsin,
Aynaya baktığımızda gençliğimizi değil,
Birbirimizde bıraktığımız izleri görelim.

Senin adımların ağırlaşsın biraz,
Ben koluna girip yürümeyi yeniden öğreneyim,
Sokaklar eskisi kadar uzun gelsin bize
Ama yol hiç bitmesin, çünkü yanımdasın.

Tatlı birer ihtiyar olalım seninle,
Çayın buharında geçmişi konuşalım,
Aynı hatıraları defalarca anlatalım
Ve her seferinde ilk kez dinliyormuş gibi gülümseyelim.

Sen bazen duymakta zorlan,
Ben sözlerimi kalbinden duy diye yavaş söyleyeyim,
Ben uzağı seçemeyeyim bazen,
Sen elimi tutup yönümü hatırlatayım.

İki tonton ihtiyar olalım,
Parktaki bankların müdavimi,
Gün batımını sessizce izleyen
Ve susarak bile anlaşabilen insanlar gibi…

İki adımda yorulalım belki,
Ama birbirimize yaslanınca
Gençliğimiz geri gelsin kısa bir anlığına;
Çünkü bazı aşklar yaş almaz, derinleşir sadece.

Ellerimiz titrerken bile bırakmayalım birbirimizi,
Parmaklarımız yılların yorgunluğunu taşısa da
Bir dokunuşla huzur bulalım.

Akşamları erken uykumuz gelsin,
Ama sohbetimiz hiç bitmesin;
Birbirimize anlatacak hep bir hikâyemiz,
Hep yarım kalan bir cümlemiz olsun.

Sen bana göz ol o günlerde,
Ben sana kulak olayım,
Eksildikçe tamamlayalım birbirimizi,
Azaldıkça çoğalalım sevgide.

Ve zaman omuzlarımıza iyice çöktüğünde,
Hayat bize sonbaharı getirirken
Biz birbirimizin baharı olalım.

Herkes genç kalmanın yollarını ararken,
Biz yaşlanmanın huzurunu keşfedelim;
Çünkü en büyük mutluluk,
Bir ömrü aynı kalpte tamamlayabilmekmiş.

Bir gün sessiz bir akşamüstünde,
Elin elimdeyken fısıldayayım sana:
“Ömür kısa belki…
Ama seninle yaşanınca eksik kalmıyor hiçbir şey.”