Birazdan
Sağanak başlayacaktı belliydi bulutların gözlerinden
Ben anıların sokağında
Maziden bir şarkı esiyordu içimde
Bunlar hayallerim miydi yoksa acılarım mı
Bilmiyordum
Akşamlar gelirdi yine çaresiz, yine zindan
Bahar dallarında boyun büken güller gibiyim
Sanma gözlerimdeki yaşlar bir sonbahar nemi
Göz yaşlarımın selinde boğulur gibiydim
Bu akşam yine anılarımla dertleştim

Şimdi hayallerimin avuçlarında uzak bir paslı pranga var
Akşam karanlığının sessizliğinde söylenen şarkı nasıldır bilirsin
Nasıldır umutsuzluğun loş görüntüsü aynalarda yansıyan
Gelmez artık bekleme boşuna
Giden dönmez bilirsin
Sen düşlediğim, hayalimdeki tek romanımsın
Benim yüreğimde daha yaşanmamış acılar var
Bugün yine anılarla senleştim...uzak bir düşün avuçlarında

Uykusuzdu gecelerim
Saat sıfır üçleri seni unutmak için bekledim
Bir gurbet şarkısıydı sensizlik
Hiç bilmediğim o ülkede
Hüzünlü bir özleyişti seni arayışım
Öylesine öfke sarıyordu gecelerimi
Oysa umutlarım kapında sabahlarken
Dalga dalga kopan yüreğimden
Sana yazılmıştı bu şiirler

Oysa gittin
Yıkıldı ümitler içimde birer birer
Damarları kesilmiş bir gökyüzünün altında
Gecenin karanlığına asıyorum anılarımı
Kederli dünyayı yüreğimde taşıyorum
Bin yıllık uzaklıkta kirpiklerim gözlerime
Bulutlar yerleşti birer birer
Nemli bakıyorum o uzak yalnızlıklarıma

Çok bekledim günlerce, gecelerce
Bu umut istasyonunda
Zehirli dumanlar çöktü gözbebeklerime
Trenler geçti kapkara vagonlarına
Ak umutlar yüklediğim
Ve son tren de kalktı kalkacak
Bu kederli sevgi peronlarından
Umut çölünün yolcusu benim
Sırtımda acılardan yapılı heybem, azığım gözyaşım
Kuru çatlak dudaklarım hasret şarkısını söylerken
Ayrılığının ateşi mıhladı beni Gobi’ye

Şimdi
Tüm bulutlarını gökyüzünün toplayıp
Evime götürüyorum akşamları
Islanmasın diye kimseler bu hasret yağmurunda
Yine sonbahar dolacak masallarıma
Yine sokak lambalarının gölgelerinde
Sicim sicim uzayan yalnızlığımı
Gurbet rüzgarının kirpiklerine bağlayacağım
Gözlerimden denizler taşıyor susun !
Susun ağlayacağım

Günay Koçak

27 / 02 / 2026