son yaprak durur
neonlar altında bile
kararsız akşam

_

koparmadım
o son papatyayı
şehir uzadı

_

boş ellerim
“seviyor” diyemedim
ay camda eksik

_

küçük papatya
benim gibi korkuyor
kaldırım kenarında

_

son yaprak titrer
kalbim ondan hafif
asfaltın üstünde

_

akşamın rengi
papatyanın beyazında
bir sokak susar

_

soğuk kasım—
papatya hâlâ beyaz
ben beton içindeyim

_

son yaprak—
rüzgâr değil bu
geçen metro

_

koparmadım
ellerim cebimde kaldı
gece büyüdü

_

papatya beyaz
ama şehir çoktan
karardı içimde

_

boşluk büyür
bir sokak lambası altında
kararsız elim

_

son yaprak düştü
kimse fark etmedi
şehir hariç

—
korkma papatya—
beton kaldırımda da
açıyor yazlar
_

neon altında
sevmediğini bilmek
daha az acır
_

boş avucumda
metro rüzgârı gibi
dağıldın akşam
_

koparmadım seni
apartman boşluğunda
eksildi ışık
_

yaz sıcağında
“sevmiyor” demek bile
terletir kalbi