Bir tren geçiyor içimden her gece,
Rayları kalbime döşenmiş bir gidiş bu.
Cam kenarında oturmuş hasret,
Adını fısıldıyor buğulu camlara.

Valizim yok aslında,
Biraz gece alıyorum yanıma,
Biraz ay ışığı,
Bir de senden kalma o yarım cümle…
“Gel,” demiştin bir zaman,
Dünya o kelimenin etrafında dönüyor hâlâ.

Yol uzun değil belki,
Ama özlem ağır.
Adımlarım sana doğru büyüyor,
Gölgem senden yana uzuyor her akşamüstü.
Sokak lambaları bile bilir
Bir kalbin nereye gittiğini.

Rüzgâr saçlarını taşıyor şehre,
Ben o rüzgârı takip ediyorum.
Deniz kıyısında adını yazıyorum kuma,
Dalga siliyor,
Ben yeniden yazıyorum.
Sevda biraz da ısrardır çünkü.

Biliyorum,
Bir kapı açılacak bir yerde,
Gözlerin geceyi ikiye bölecek.
O an bütün yollar susacak,
Bütün mesafeler utanacak aramızda durmaktan.

Ve ben,
Yorgun bir yolcu gibi değil,
Evine dönen biri gibi
Gireceğim gözlerine.

Çünkü sen,
Gidilen değil varılan değilsin sadece—
Yolun kendisisin.

Ve ben,
Her adımda sana biraz daha yaklaşan
Bir özlemim.