Arşın Sessizliği

Karanlık secde eder siyahın karşısında,
Ben tuz niyetine aşkını basarım yaralarıma.
Acı yerini değiştirir, kanamaz artık
Çünkü her sızı senin adını bilir.

Takvim yaprakları sarardı,
Zaman sensizliğe küstü.
Sessizlikte sesin çınlıyor kulaklarımda
Suskunluğun bile konuşuyor bana.
Ürperiyorum.

Soğuk değil bu,
Yokluğunun dokunuşu.
Gözlerim arıyor seni odamda,
Karanlık bile senden izin alıyor.
Sensiz her anıyı hafızamdan sildiğim halde
Kalbimin sesi seninle olsun istiyor hep.

Bir tek sana bakınca parlar
Bu kahverengi gözlerim
Başka hiçbir ışığı ciddiye almıyorlar.
Yüreğim almış başını gidiyor,
Nereye? diyorum.
Sen her şeye karışma diyor
Belli ki soluğu yine sende alacak

Zamanı durdurmak istiyorum,
Uyuyup uyanmamak gibi.
Çünkü her uyanış
Biraz daha sensiz başlıyor.
Uzak şimdi her şey;
Yakın olan tek şey yokluğun.

Adını anınca kısalıyor mesafeler
Ama dünya inadına büyüyor içimde
Dilhun bir kalbin coğrafyasında yürüyorum,
Her adımım biraz daha kana bulaşıyor
Sevmek mi ağırdı bu kadar,
Yoksa sen mi fazla gerçektin bana?
Günahım neydi inan bilmiyorum,
Arşın meleklerine soruyorum.
Belki de çok sevmekti bu kadar,
Belki seni bu kadar içime almak.
Eğer cezası buysa, razıyım ben

Çünkü karanlık bile
Sana doğru eğiliyorken
Suretin önünde secde ediyorsa
Kalemim seni yazıyorsa hala
Ben nasıl vazgeçeyim senden?