Şehrimin saçaklarına karlar yağıyor
Orada mısın ? gözlerim üşüyor kirpiklerimde düşü aşkının
Çıkıp geziyorum caddeleri
Senden bir iz arıyorum... yok izlerin
Hatıraların gizli her sokak başında
Gözlerimde buğular, camlara adını yazıyorum
Nereye diye soruyor mu sarı sonbahar
Sorularımı alıp gidiyorum zamansız bekleyişlere
Düşlerime durak yaptığım patikalara belki de
Sessizliğin uçuşan kelebeklerini öpmeye
Mavi şiirler durağına
Ayrılık istasyonlarının bekleme salonuna
Yine gelir misin papatyalar dudağında diye

Şimdi
Rüzgar bahar kokularını getiriyor
Yağmur toprakla birleşip buharlaşıyor maviye
Pullarında İstanbul kokulu mektuplar bekliyor gözlerim
Anıları dinliyorum bir vapurun çarkına takılan martıdan
Üşüyorum bahara, yaza, yağmura
Bir kaç mektup bekliyorum, yazmasan da hayal et
Geceyi dinliyorum
Bir davulun sesi bölüyor, uykumu henüz dalmalarımda
Gecemde özlem dolu çırpınışlar... sen yoksun !
Hatıralarımın tüm gücüyle yazıyorum sana
Kanıyor şiirlerim...sözcüklerim ağlamaklı
Damla damla göz yaşım damlıyor gecenin zifiri tenine

Eksik olan bir şey var içimde
Bu gece şarkı söyler yıldızlara pencerem
Ve kederli besteler gibi oturur içime yalnızlık
Sözcüklerim kırgın bu gece
Notalar hüzzamdan
İçimden göç eden kırlangıçlardan söz ediyorum
Acıların bir çıkışı olsaydı
Elimden tutmaz mıydı kuşlar
Uçmaz mıydım mutlu gök yüzüne
Kaçıncı gece, kaçıncı bahar veya kış
Yenilişim hüzün şarkılarına
Sen gideli kimsem kalmadı bu şehirde
Boğazımda cam kırıkları
Sırtımda anıların izini taşıyan yıllar
Kara tren garında son yolcu
Bu yüreğim
Anılar mendil sallıyor penceremden
Zweig ’ yalnız kadını ’ yazıyor hala

Günay Koçak

19 / 02 / 2026